________________
પટ્ટધર મેલડી :
| ૨૭૫ ]
તા કંઇ નહીં પણ ગ્રામ્યવિસ્તારમાં વિચરી એના કપરા જીવનની વાનકી તા ચાખવી જ જોઇએ. સ્વજીવનને એટલા પ્રમાણમાં કસવું જ જોઇએ. જડ એવા આ દેહુ અને એમાં વસનાર ચેતનવંતા હુંસલે એ મને ભિન્ન છે તેના પ્રત્યક્ષ અનુભવ કરવે જોઇએ. આવા પહાડી માર્ગો, આછી વસ્તીવાળા અને અજ્ઞાનતા તથા વહેમથી ભારાભાર ભરેલા ગામે, એ અનુભવ પ્રાપ્ત કરવાની પાઠશાળા જેવાં છે. એવા સ્થાનેામાં જેમ કુદરતના સાચા ખ્યાલ આવે છે તેમ પશુ-પ્રાણીદ્વારા કે જં ગલી માનવીદ્રારા ઉપસર્ગો થવાના પ્રસંગ પણ સંભવે છે. ક્ષુધા-તૃષા આદિ બાવીશ પરિષહેામાંના કેટલાક સહેવાના કારણે! ઉદ્દભવે છે. એ વેળાએ જ આત્મા કેટલી હદે પેાતાને પિછાની શકયેા છે અથવા તે। સ્વપરના ભેદને તારવી શકયા છે એની પરીક્ષા થાય છે. ‘હું અને મારું ’ ભાવ આગળી જઈ અંતરમાં ‘ìટું નથિ મે જોરૂં ’ એ ઉમદા સૂત્રની અસર કેટલા જોરથી ઊઠી રહી છે એનું સાચું પ્રદર્શન થાય છે. ” નંદન મુનિ ગુરુજી ! જ્યારે આપે હૃદય ખાદ્યું ત્યારે કેવળ મારી શંકાનું નિરસન થયુ એટલુ જ નહિ પણ ઘણુ નવુ જાણવાનું મળ્યું. હું અત્યાર સુધી મેાટા શહેરમાં શ્રમણેાના ઉપદેશથી જે ધર્મ અંગેના વિધાનેામાં પાણીની માક ધન ખરચાય છે એમાં જ શાસનના ઉદ્યોત માની રહ્યો હતા પણ આપસાહેબની વાત પરથી મારી ચક્ષુ સામેના પડળ ખસી જતાં હવે મને સમજાય છે કે એ ઉદ્યોત કરતાં પણ ચઢી જાય એવા પ્રસંગે આ છીછરા જણાતા ગામામાં લાધે છે અને એનું સાચું માપ કાઢવાનું સાધન ઉપરછલ્લા ભૂલકામાં નથી પણ સ્વઅંતરની પારાશીશીમાં છે. ’
