________________
પટ્ટધર બેલડી :
[ ર૬૩ ] શિષ્ય–“ ગુરુદેવ! આચાર્ય શ્રી યશોભદ્રસૂરિ મહારાજ પ્રતિષ્ઠાનપુર તરફ સિધાવતાં આપ સાહેબને ખાસ સૂચના કરતા ગયા હતા કે–
“સંભૂતિવિજય ! પાટલીપુત્ર તરફ વિહાર કરજે અને એ તરફ વિહરવામાં ડુંગરિયાળ પ્રદેશને રસ્તો ન લેતાં બીજી બાજુને ચક્રાવાવાળો માર્ગ ગ્રહણ કરજો. જો કે એ રસ્તે લાંબો છે છતાં વચમાં વસ્તીવાળા–જેન ધર્મના ઉપાસકોથી ભરપૂર શહેર આવતાં હોવાથી જેમ ગોચરી–પાણીની સુલભતા રહેશે તેમ ઉપદેશવારિથી ભાવિક હદોને વિકસ્વર કરવાને વેગ પણ સાંપડશે. તમારી વિદ્વત્તા, એ રીતે ખરચાય એટલા સારુ મારાથી છૂટા પડવાની આજ્ઞા આપું છું.’
“તો પછી આપ સરખા દક્ષ અને વિનયી સ્થવિર એ આજ્ઞાને ભૂલી જઈને મનાઈ કરેલા પંથે પળવાના વિચાર પર કેમ આવ્યા ? અમારી સરખા ઓછી બુદ્ધિના શિષ્યોને હજુ પણ આટલા દિવસના વિહાર પછી પણ એ કોયડાનો ઉકેલ હાથ લાગ્યું નથી. ડગલે ને પગલે જે અનુભવ મળતો રહ્યો છે એ ઉપરથી દાદાગુરુની સૂચના સાચી હતી એ તે પૂરવાર થયું છે પણ આપનો આશય તો અમને સમજાય નથી.” - ગુરુમહારાજ- વત્સ ! તારી વાત પ્રથમ નજરે જે કે ઠીક લાગે તેવી છે. વળી મારું કાર્ય ગુરુદેવની શિક્ષાથી વિપરીત માગે જતું ઉપરથી જોતાં જણાય તેવું છે, છતાં કેટલીક વાર સૂચના કે આજ્ઞાનું બાહ્ય સ્વરૂપ ન જોતાં એની પાછબને ભાવ જેવો પડે છે અને મુદ્દાને કાયમ રાખી એની સિદ્ધિ માટે માર્ગોમાં ફેરફાર કરવો પડે છે. શંભુપ્રસાદમાંથી
