________________
આચાર્ય યશોભદ્રસૂરિ ઃ
[ ૨૩૩ ] ધરતીકંપને આંચક લાગે ને ક્ષણવાર ધરતી ધ્રુજી ઊઠે તેમ મનકના મરણની વાતથી ગંગાનું અંતર હાલી ઊઠયું. જીવન ટકાવવાનું એ આશા-કિરણ આમ અસ્ત થયું સાંભળી એકાએક એ મોટેથી પિોકારી ઊઠી:
“મહારાજ ! સાચું કહે છે, મારો મન મરી ગયે?”
“માતા ! ધીરજ ધરે, તમારો મનક મરી નથી ગયે પણ ખરેખર અમર બન્યા છે. ”
“મા પ્રતઃ' એ વાક્ય કોનાથી અજાણ્યું છે? આપણી ચક્ષુ સામેથી પસાર થતાં આપણે કોને કોને નથી જોયા ? જે જગ્યું એ એક દિ–મડું કે વહેલું–જવાનું તે ખરું જ. મનક જન્મે ત્યારથી જ છઠ્ઠીના લેખમાં મરણ પણ સાથે લખાવીને લાવ્યું હતું. બધા મરે છે તેમ તે પણ મરત, પણ જે રીતે તે મૃત્યુ પામે તેવી વાત એછી જ સૌ કોઈના નશીબમાં હોય છે. એની માફક દેહત્યાગ કર એ તો ગૌરવને પ્રસંગ. સૌ કેઈના એવા તકદીર કયાંથી સંભવે ?
થોડા મહિનામાં એ નૃજન્મ સફળ કરી ગયે અને સિકાઓ પર્યત ન વિસરાય એવી અમર નામના પાછળ મૂકી ગયે. ચૌદપૂવની આંખ ભીની કરાવનાર મનક તો એક જ હતો.”
“મહારાજતમે મનકને સાધુ બનાવી દીધું અને સેવા કરાવી એના દેહને ગાળી નાંખે. ફરીથી માનું હે જેવા પણ પામ્યું નહીં! માતાના હદયને ચીરી નાંખે એવા એ સમાચારને તમે અલંકારી ભાષાના સ્વાંગ સજાવી ગૌરવના પદે ચઢાવે છે કે બીજું કંઈ?” કઈ દ્વિજ મહાશય અચાનક બોલી ઊઠ્યા.
