________________
શથંભવસ્વામી :
[ ૧૮૫ ] સાંભળે ત્યારે એના ચક્ષુ ખુલી ગયા, ગમગીની એાસરી ગઈ અને પિતાને “નબાપ” કહેવા પાછળ ભૂદેવગણને કે પ્રપંચ છે તે સ્પષ્ટ જણાયે. પાડાનાં વાંકે પખાલીને ડામ દેવાની વૃત્તિ” નું સાચું દર્શન થયું. એકાએક આત્મજાગૃતિ ઉદ્દભવી.
મનક બે –“માતા રંચમાત્ર ગભરાવાની જરૂર નથી. સાચને આંચ આવતી જ નથી. ગમે તેમ કરી એ સાધુ થયેલા પિતાને હું એક વાર અહીં તેડી લાવી આ લેકેના મોઢા જરૂર બંધ કરીશ.”
દીકરા ! તારી ઉમર કઈ? તું એમને કયાં શોધીશ? મને ખાત્રી હતી કે તે વાત સાંભળી ઝાલ્યા નહીં રહે. પૂરું ભણુને પછી શોધવા જજે.”
માતા ! એ નહીં બને. તારી પવિત્રતા પહેલી, પછી બીજું સર્વ.”
૭. પુત્ર અને પિતા
“હે ભેળાનાથ! પિતાની શોધમાં નીકળ્યાને લગભગ છ માસ થવા આવ્યાં. સાથે લીધેલું સંબળ પણ ખૂટવા આવ્યું છતાં મુદ્દાસરની ભાળ ન મેળવી શકે. વહાલી વસંત ને પરી ગ્રીષ્મ વ્યતીત કરી હેમન્તના આંગણે આવી લાગ્યા છતાં સ્થિતિ તો તેની તે જ રહી ! આટઆટલી ધરતી ખુંદવા છતાં અને જાતજાતના માનવીઓના સમાગમમાં આવવા છતાં જે આચાર્યનું મારે કામ હતું તે તે હજુ સુધી મારી નજરથી
