________________
જંબૂ ગુમાર:
[૯] તથા વાપિકાઓમાં જળક્રીડા કરવામાં અથવા તે વિશાળ હરિયાળી પર ઘુમવામાં પસાર થતો હતે.
એક પ્રસંગ એ બની ગયું કે આ બેલડીના જીવનની દિશા બદલાઈ. એક જ દિનના બે ભિન્ન બનાવોએ પરસ્પરને એકબીજાથી નિરાળી દિશામાં આણી મૂક્યા. પ્રાત:કાળનો સમય છે, ઉદ્યાનમાં સુસ્થિતસૂરિ નામના વિદ્વાન આચાર્ય મહારાજની પધરામણું થયાના સમાચાર આવ્યા છે. ગ્રામ્ય જનતા પ્રાત:કાર્યોથી પરવારી મહારાજના દર્શને જઈ રહી છે. ભવદત્ત અને ભવદેવ પણ શીવ્ર ગતિએ માર્ગ કાપી રહ્યા છે, ત્યાં સામેથી પાણી ભરીને આવતી ત્રણેક બાળાઓમાંની એકને ભવદેવના હાથનો ધક્કો લાગ્ય, માથા પરનું બેટું પડતાં પડતાં રહી ગયું. ભવદેવને પોતાની બેદરકારીનું ભાન થયું અને પાછળ મુખ ફેરવીને જ્યાં દિલગીરી દર્શાવવા નજર કરે છે ત્યાં તે તે બાળાની મેહક આંખો નજરે ચડી. ઉપાલંભના સ્થાને મમતાભરી દષ્ટિ નિરખતાં જ એનું મન કઈ જુદા જ હીલોળે ચડ્યું. ત્રણે બાળાને તે પિછાનતો હતો-ગ્રામિણપ્રજાના પ્રાણસમા ને પરગજુ શેઠ નાગદત્ત અને ભાય વાસુકીની કન્યા નાગિલા જોડે એની બે સખીઓ વનમાળા અને પ્રમીલા. પિતાના હાથનો ધકકો નાગિલાના બેઢાને જ લાગ્યું હતું. વાસુકીની પુત્રીએ ધાર્યું હોત તો પિતાની ખબર લઈ નાંખત એ વાત પણ એના ધ્યાન બહાર નહોતી, છતાં એની મીઠી દષ્ટિએ આ ઊગતા તરુણના હૃદયમાં કોઈ અને ભાવ પ્રગટાવ્યો. એ જાદુને લીધે જ જ્યારે અમૃતસમા ઉપદેશને અંતે ભવદત્ત દીક્ષા લેવાની વાત રજૂ કરી ત્યારે ભવદેવે જિંદગીમાં પહેલવહેલો જ નકારો સુણાવ્યું. સર્વ
