________________
શર્યાભવસ્વામી :
[ ૧૪૭ ] એમાં દિવાળી પર્વ આવતાં એક વાર આ દેહે શ્રી મહાવીરદેવનું નિર્વાણ કલ્યાણક ઉજવવાની ભાવના ઉદ્દભવી તેથી જ આજે સવારે અહીં આવી ચઢ્યો નિર્વાણ પળે થતું છત્રસંચાલન નિરખવાના ઈરાદાથી કંઈક વહેલે આવ્યા.”
જિનદાસ ! તારી કથની જેમ દુઃખ પ્રગટાવે છે તેમ એનો અંત ભાવી જીવનની સુવાસ સૂચવતું હોવાથી હર્ષ પણ જન્માવે છે; છતાં મારી કહાણું તે કેવળ દુઃખપૂર્ણ છે. અહીંનાં મારા આગમનથી આશ્ચર્ય થાય એ સહજ છે પણ એની પાછળ તિમિરના જે પટ છવાયા છે એ જ્યારે તું સાંભળશે ત્યારે તને પણ અવશ્ય દુઃખ ઉદ્દભવશે.
પિતાશ્રી થોડા દિવસની માંદગીમાં ગુજરી ગયા. આત્માની અમરતાને પિછાણનાર વ્યક્તિ એવા પ્રસંગમાં અતિશય હતાશ ન બની જાય, કેમકે જન્મમરણ એ તે વિશ્વની પ્રચલિત રીતિ છે. વળી મારો સ્વભાવ તું સારી રીતે જાણે છે કે હું મરણથી ડરનાર નથી–એ તો સંસારની પ્રકૃતિ છે, પણ એ વડિલે મૃત્યુશા પરથી મને એક જે કપરી આજ્ઞા આપી છે તે મારે માટે આજે જીવલેણુ દર્દ સમ બની ચૂકી છે. એમના અવસાન નિમિત્ત માટે મહારૂદ્ર યજ્ઞ કરવાનો છે. યજ્ઞ પાછળની હિંસા માટે મારા શા વિચાર છે તે તું જાણે છે, છતાં પરલેપ્રયાણ કરી રહેલા વડિલની આજ્ઞા શિરોધાર્ય કરવા માટે
એ “પણ” મેં લીધું. મારા વિચાર ફરજના બેજા નીચે દબાયા. આશા ગુનામ્ અનુપના એ સૂત્રે જોર પકડયું.
યજ્ઞ કરવાનો નિશ્ચય કરી મેં જુદા જુદા પંડિતેને આમંત્રણ પાઠવ્યાં. કેટલાકના આવવા સંબંધી નિશ્ચિત ઉત્તરે
