________________
૧૩૦
[ જિનપાસના મનને આશ્વાસન સાંપડ્યું કે હવે કોઈ નિશ્ચિત સ્થળે જરૂર પહોંચી શકાશે.
એ રેલ્વે લાઈનની બંને બાજુ મેટા મેટા ખાડા ખોદેલા હતા, તે સાવધાનીથી ઓળંગીને અમે રેલ્વે લાઈન પર ચડયા અને ચાલવા લાગ્યા. પગ સેરાઈ ગયા હતા અને તેમાં શૂળે ભેંકાયેલી હતી, એટલે ચાલવું ઘણું મુશ્કેલ હતું, પરંતુ કોઈક સ્થળે પહોંચી જવાનું ઝનુન એટલું જોરદાર હતું કે તેણે પગને અનેરૂં બળ આપ્યું અને તે ચાલતા રહ્યા. એ રીતે ચાર માઈલને પ્રવાસ કરતાં રેલ્વે સ્ટેશને આવ્યા અને તેની નજીક એક મોટા તળાવના કિનારે નાનકડી ખુલી એક ધર્મશાળા હતી, ત્યાં સૂઈ રહ્યા. ગામ તદ્દન અપરિચિત હતું અને મધ્યરાત્રિ થયેલી હતી, એટલે આ સિવાય બીજો કોઈ ઉપાય ન હતે.
પગમાં દર્દ ઘણું હતું, પણ શરીર અત્યંત પરિશ્રમિત થઈ ગયેલું હતું અને વાયુએ વીંઝણે કર્યો, એટલે નિદ્રા આવી ગઈ.
પૂરે પ્રકાશ થયા પછી અમે ઉઠયા, પણ પગ નીચે મૂકાય નહિ. એક પગ ઘણું જ સૂઝી ગયે હતું અને બીજામાં પણ વેદના થતી હતી. છતાં મનને અત્યંત મક્કમ કરીને ધીરે ધીરે તળાવની પાળ પરથી નીચે ઉતર્યા અને લોહીથી ખરડાયેલા બંને પગને ધોઈને સાફ કર્યા. - ત્યારબાદ માણસને પૂછયું તે જાણી શકાયું કે અમારે જે ગામ જવાનું હતું, તે અહીંથી ચાર માઈલ
