________________
૧૨૮
[ જિનપાસના
શકાય છે અને પ્રકાશ પામી શકાય છે. અન્યથા અંધારામાં અથડાવાનું ચાલુ રહે છે અને સાચે માર્ગ હાથમાં આવતો નથી.
બેટા કે અજાણ્યા માર્ગે જવામાં ભારે જોખમ છે અને કેટલીક વાર તે નહિ ધારેલી–નહિ કપેલી યાતનાઓ સહન કરવી પડે છે. તે માટે અમારા અનુભવને એક દાખલે અહીં ટાકે ઉચિત સમજીએ છીએ. ૨-ઓટા માર્ગની ખરાબી અંગે જાતઅનુભવને દાખલ
લગભગ સોળ વર્ષની ઉંમરે ઊનાળાની રજાના દિવમાં સંધ્યા સમયે અમે સૌરાષ્ટ્રના એક સ્ટેશને ઊતર્યા. ત્યાંથી અમારે જે ગામ જવાનું હતું, તે ત્રણથી ચાર માઈલ દૂર હતું, એટલે કલાક–સવાકલાકમાં પહોંચી જવાશે એવી ધારણા હતી. “આટલું અંતર વટાવવું એમાં શું ?” એમ માનીને અમે કેઈને રસ્તા વિષે પૂછપરછ કરી નહિ અને એકલા આગળ ધપાવ્યું. ત્યાં માઈલ કે દેઢ માઈલ ચાલ્યા પછી એક નાનકડી નદી આવી અને તેના કિનારેથી બે-ત્રણ રસ્તા ફંટાયા. તેમાંના કયા રસ્તે જવું? એ પ્રશ્ન ઊભો થયો. આગળ ઘણા વખત પહેલાં આ રસ્તેથી સ્ટેશને આવેલા, પણ તેને સ્પષ્ટ ખ્યાલ મનમાં નહિ રહેશે. જે એટલામાં કોઈ માણસ હેત તે તેને પૂછીને રસ્તાની ખાતરી કરત, પણ આસપાસમાં કેઈ જવામાં આવ્યું નહિ, એટલે જે એક રસ્તે અમને ઠીક લાગે, તે રસ્તે ચાલવા માંડ્યું.
