________________
ખંડ ૩/ ઢાળ ૭
૧૮૫ એક કહે મારો રતનશી રૂડો, જેણે પિયુડો વિસાર્યો; નાગાં ઉઘાડાં એ ઢાંકે, સુખે જાયે જમવારો રે. હમ૦ ૩૪ એક કહે મુજ સારૃ કરડી, જોડે અજોડ્યા જોડા; દેવરીયો મુને સબળ દહે છે, નણદી કટકના ઘોડા રે. હમ૦૩૫ એક કહે માહરે ઘણું દૂજાણું, ઘી ઉતરે છે થોડું માખણમાંહે સિહારી લાગે, કે જામણિ પડે મોડું રે. હમ૦૩૬ એક કહે જમવારો થયો પરણ્યાં, પણ સુખ દુઃખ વાત ન પૂછે; મદદ માહરી કિસીકે ન કરે, ઘરની વાતે ગુંચે રે. હમ૦૩૭ આઈ માઈ બાઈ જાયું, માહરે કોઈ ન દીસે; તોહે પણ આગળ આગળથી, પારકે પિટણે હીસે રે. હમ.૩૮ પરદેશ જઈ પહોરો કરશું, નહિ કોઈનું ઓશિયાળું; થોડા માંહે ઘણું બિગાડ્યું, અલ્યા તાહરું મુહ કાળું રે. હમ૦૩૯ એક કહે માહરે કર્ષણ પાકું, જ્યારી લાગે છે ઝાઝી; લીંપણ ગૂંપણ પૂંછણ કામે, મુજને કીઘી માજી રે. હમ૦૪૦ એક કહે એ કાંઈ ન સમજે, વાણોતરને ભલાવું; દેવાળાની વાત જણાવી, કેમ કહીને સમજાવું રે. હમ૦૪૧ મહોટે ઠામે કરી સગાઈ, ઘર વાખરા સવિ ખમવા; તુમને તો બાઈ કાંઈ ન ચિંતા, ન સાંભરે અમ જમવા રે. હમ૦૪૨ એકણ લગને આપણે બે પરણ્યાં, તાહરે છે ઘર ભરિયું; હજી લગે માહરે નવિ આશા, એ કર્મે શું કરિયું રે. હમ૦૪૩ એક કહે અકહ્યાગરાં છોરુ, ખાધું ઊડી જાય; જેમ કીજે તેમ વાંકા ચાલે, ઘરમાં કહ્યું ન થાય રે. હમ૦૪૪ સુખિયા છોરુ સહેજે કરડા, આખો દહાડો ફૂલી; સુખ દુઃખ તુમ વિણ કેહને કહીએ, મામી મોટી ઘૂલી રે. હમ૦૪૫ પર્વ પોસાળે પહેલાં આપણ, કીઘા વિણ કેમ ચાલે; મનમાં મોટાઈ રહે ભારી, જેમ કૂતરાંવહેલ તળે મહાલે રે. હમ૦૪૬
૧. રથ, વાહન ૨.મજા કરે
શ્રી. ૧૩
