________________
વિકાસનું મહાભિયાન
[૫૭] કુંડલીનું ઉત્થાન તે આ સમ્યગ્દર્શનની પ્રાપ્તિમાં તે નહિ સમાયું હોય ને !
સમાધિની મૂછ અહી જ હશે શું?
અગમનિગમની આ વાતમાં તે કલ્પના કરતાં ય કંપ થાય છે. રખે, ક્યાંય અસંગત ચિત્રામણ થઈ જાય! | નયસારને આ સમ્યગ્દર્શનની પ્રાપ્તિ થઈ હતી. વિકાસની યાત્રાનું મંગળ પ્રયાણ ત્યાં આરંભાયું હતું.
પણ મનમાં એક પ્રશ્ન જાગે છે કે આ નવાસાર! ભાવિ તીર્થકરને આત્મા ! એને આવું સમ્યગ્દર્શન પ્રાપ્ત થાય પછી અસંખ્યકાળ સુધી ભવભ્રમણ ઊભું જ કેમ રહે? બેશક, અનંતકાળનું ય ભવભ્રમણ સંભવે છે, ત્યાં અસંખ્યકાળના ભવભ્રમણમાં આશ્ચર્ય શું? એમ કહી શકાય. પરંતુ આ તે તીર્થપતિને આત્મા છે. વળી એ ભવભ્રમણમાં એમણે કેવી ભયાનક ભૂલો કરી છે?
ભગવાન આદિનાથના પૌત્ર-મરીચિ થઈને શિથિલાચારી સાધુ બન્યા! ત્રિદંડીને મિથ્યા પંથ ચલાવવામાં નિમિત્ત બન્યા !
ગોત્રને મદ કરીને એવું નિકાચિત નીચ ગોત્ર બાંધ્યું કે જે પચ્ચીસમા ભવની ઘોર સાધનાની પ્રચંડ આગમાં ય બળીને ખાખ ન થઈ શકયું !
ઉસૂત્રભાષણ કરીને અઘર સંસારનું સર્જન કર્યું!
ત્રિપૃષ્ટ વાસુદેવના ભવમાં કે ભયાનક કષાય જાગ્યું કે ધગધગતે સીસાને રસ જીવતા માણસના કાનમાં રેડાવી દીધો ! તે ય નાનકડી ભૂલમાં!
અને પેલા સિંહને ઊભે ને ઊભે ચીરી નાખે ! કેવું આસુરી બળ!
કર્મરાજે પણ આ અપરાધની સજા કરવામાં બાકી ન રાખી. તીર્થપતિને આત્મા હોય તેથી શું? અપરાધી બધા તેને મન સમાન હોય છે ! એક વાર તે ઝીંક્યા થી નારકમાં અને
