________________
“ત્પન: મુસૈઃ પ, ૬ઠરાd દ્વિતરા છે સૌરમોશ્નાન્તિકું [ાની-સંaftતા હંસાનના ૧૪ “માસ્પન%ાદ નિદાય-માધાનબંધુરા ? बद्धोभयतटा रत्नो,-पलैर्वापी बभूव सा १२॥"
એ વાવ ઉત્પલો, કુમુદો, પધો અને પુંડરીકોથી પરિપૂર્ણ હતી; સુંગધથી ઉત્ક્રાન્ત બનેલો જે ભ્રમર સમૂહ તેના સંગીતવાળી હતી, હંસનો પણ ત્યાં અભાવ નહિ હતો અને મણિસોપાનોથી તે વ્યાપ્ત હતી કે જે મણિમય પગથીઆઓની સાથે જળતરંગો અફળાયા કરતા હતા; વળી તે વાવના બન્ને તટો પણ રત્નના પાષાણોથી બાંધેલા હતા;' વાત પણ સાચી છે કે, દેવશક્તિથી નિર્માએલી વાવમાં કમીના હોય જ શાની ? ત્યાં તો ઉત્તમમાં ઉત્તમ કોટિની સામગ્રી હોય.
લવણ-અંકુશ માતાને ખોળે આ બધું જોઈને આકાશમાં રહેલા નારદજી આદિએ શ્રીમતી સીતાજીના શીલની પ્રશંસા કરતાં થકાં નાચવા માંડ્યું અને સંતુષ્ટ બનેલા દેવતાઓએ શ્રીમતી સીતાજીની ઉપર પુષ્પોની વૃષ્ટિ કરી. લોકોએ પણ ઘણા ઉચ્ચસ્તરે શ્રીમતી સીતાજીના શીલનો જયનાદ ઉચ્ચારવા માંડયો. પોતાની માતાના આવા પ્રભાવને જોવાથી અતિશય આનંદને પામેલા લવણ અને અંકુશ તરત જ તે વાવમાં પડયા, અને હંસની જેમ તરતા તરતા તે બન્ને શ્રીમતી સીતાજીની પાસે ગયા. પોતાની માતા આવા પ્રભાવસંપન્ન શીલને ધરનારી છે. એ આ રીતે જોયા અને જાણ્યા પછી, કયા પુત્રોનું હૈયું હર્ષના ઉછાળાઓથી વંચિત રહે ? શ્રીમતી સીતાજીએ તે બન્નેને મસ્તક ઉપર સુંધીને પોતાની બન્ને બાજુએ બેસાડયા. આથી તે બન્ને નદીના બે કાંઠે રહેલાં હાથીના બચ્ચાની જેમ શોભવા લાગ્યા.
ઉત્કર્ષમાં ઉન્માદ નહિ અપકર્ષમાં દીનતા નહિ હવે જે બનાવ બને છે, તે ખૂબ ખૂબ ધ્યાનમાં લેવા જેવો છે; સદા યાદ રાખીને મનન કરવા જેવો છે, પોતાનો પ્રભાવ આટલી હદ સુધી પ્રત્યક્ષ થવા છતાં લેશ પણ ઉન્મત્તતા ન આવે, એ સહેલું નથી.
મહાસતી સતાજીનું દિવ્ય અને દક્ષિ...૬
૧૪૧
