________________
૧૨૨ આવે છે, એમ ન માનતા. આત્મા સાથેના પુગલના સર્વ સંયોગ
કર્મજન્ય છે, પછી તેને સુખ કહો કે દુઃખ કહો, અને એવા કર્મના
નક આપણે પોતે છીએ. આ બે મુનિવરોએ પણ પૂર્વકાળમાં એવું પાપ આચરેલું એથી જ આફત આવી. આફત લાવનાર નિમિત્તરૂપ છે, પણ એ નિમિત્ત રૂપ શાથી બન્યો ? એ વસ્તુ સમજવા જેવી હોય છે. આવું આવું સાંભળીને અને વાંચીને સૌ કોઈએ બે પ્રયત્નમાં રક્ત બનવું જોઈએ.
૧. એક તો એવી અશુભદશામાં મૂકનારા કર્મનો બંધ થાય તેવી પ્રવૃત્તિથી દૂર રહેવાના પ્રયત્નમાં, અને ૨. આવેલ
કર્મના ઉદયમાં સમભાવથી સહવાના પ્રયત્નમાં, શુભ અને છે અશુભ બેય પ્રકારનાં કર્મો ન બંધાય તેમજ શુભ કર્મનો કે અશુભ તે કર્મનો ઉદય આત્માને ભાન ન ભૂલાવે, એ માટે દરેક કલ્યાણકામી
આત્માએ પ્રયત્નશીલ બનવું જોઈએ. સર્વથા ન બચાય તો બને તેટલા પણ બચવું જોઈએ. આ સિવાય બીજી કોઈ પણ રીતે
આત્માનો વિસ્તાર થાય તેમ નથી. આવા આવા વર્ણનો આવે ત્યારે 7એમાંથી આવો જ બોધ લેવો જોઈએ. કેવળ કથા રસિકતાથી
સંભળાય કે વંચાય, તો તેનો સ્વાદ પણ તેટલો જ રહે ને ? માટે હેતુને સમજીને હેતુ સિદ્ધ કરતાં શીખો.
વિષયાસક્તિનું કારમું પાપ શ્રી રામચંદ્રજીએ પૂછવાથી તે બંને મુનિવરોમાં એક શ્રી કુલભૂષણ નામના મુનિવર, પોતા ઉપર આવેલા દેવી ઉપસર્ગનું કારણ દર્શાવતાં ફરમાવે છે કે,
પદ્મિની' નામની નગરીમાં વિજયપર્વત' નામનો રાજા હતો. ‘અમૃતસ્વર' નામનો તે રાજાનો એક દૂત હતો. તે ‘અમૃતસ્વર' નામના દૂતની ઉપયોગા નામે ભાર્યા હતી અને તેના ‘ઉદિત' અને મુદિત' નામના બે પુત્રો હતા. એ અમૃતસ્વર નામના દૂતનો વસુભૂતિ' નામનો બ્રાહ્મણ મિત્ર હતો. પોતાના પતિના મિત્ર
..સતત-અાહરણ...ભ૮૮-૩
