________________
લખે છે કે-”
"धन्ना जयम्मि जेहिं, पत्ता बालत्तणे वि जिणदिक्खा" जम्हा ते जीवाणं, न कारणं कम्मबंधस्स ॥१॥ धन्नोऽहं जइ सामी, वीरजिणो इत्थ एइ विहरंतो । तो सहलं नियजम्मं, करेमि गिन्हिय समणधम्मं ॥२॥
સારાંશ - જગતમાં તેઓને ધન્ય છે કે જેઓ બાલ્યાવસ્થામાં જ જિનદીક્ષા પામે છે કારણ કે તેઓ સંસારના જીવોને કર્મબંધનું કારણ થતા નથી. જો સ્વામી શ્રી મહાવીર જિનેશ્વર વિચરતા વિચરતા હમણાં આ મારા નગરમાં પધારી નગરને અલંકૃત કરે તો હું ધન્ય થાઉં કૃતકૃત્ય થાઉં અને શ્રમણ ધર્મ-સર્વ દુઃખને કાપનારી મોક્ષ સુખને આપનારી દીક્ષા અંગીકાર કરી મારા મનુષ્ય જન્મને સફળ કરું-મારા આત્માનો વિસ્તાર
કરું.
આવા આવા એ ઉદાયન ભૂપતિના વિચારો જાણીને, હે અભયકુમાર ! અમે એના પર ઉપકાર કરવાને કારણે, ચંપાપુરીથી વિહાર કરીને વીતભયનગરે આવ્યા. ત્યાં દેવોએ રચેલા સમવસરણને વિષે, ભવ્ય જીવોના ઉપકાર અર્થે ધર્મોપદેશ દેવા અમે સિંહાસન પર બેઠા. અમારા આગમનની વાત સાંભળીને ઉદાયનને સુધાતુર માણસને અનેકવિધ પકવાન્ન મળવાથી જે હર્ષ થાય-એનાથી અનંતગણો હર્ષ થયો; અને તેથી અમારા સમાચાર આપનારને પુષ્કળ દ્રવ્ય આપી સંતુષ્ટ કર્યો; અને પ્રિયભાષી જીભ કામધેનુ સમાન મનવાંછિત આપનારી છે–એ પ્રત્યક્ષ કરી બતાવ્યું. પછી એ અન્ય સર્વ કાર્ય પડતાં મૂકી અત્યંત પ્રમોદ સહિત સકળ પરિવારને સાથે લઈને મહાન આડંબરપૂર્વક અમને વંદન કરવા આવ્યો; અને અમારી પ્રદક્ષિણા કરી, નમી વૈમાનિક દેવોની પાછળ
૧. આ પ્રમાણે શ્રી ઉદાયન મહારાજાની આ “બાલ્યાવસ્થામાં જેઓ દીક્ષાને પ્રાપ્ત થાય છે તેમને ધન્ય છે' ભાવના વાંચી સાધુઓ અને દીક્ષાઓ માટે મર્યાદા મૂકી શાસ્ત્ર વિરુદ્ધ આક્ષેપો કરનાર લેખકો કંઈ વિચાર કરશે કે ?
અભયકુમાર મંત્રીશ્વરનું જીવનચરિત્ર (ભાગ-૩)
