________________
૧૦૦
જૈન ઈતિહાસની ઝલક વધમાનસૂરિ પાસે દીક્ષા
એ બન્ને ભાઈઓ જિતેન્દ્રિય અને શાંત સ્વભાવના હતા. તેથી એ શેઠને વિચાર આવ્યો કે આ તે મોટા સાધુપુરુષ બનવાને ગ્ય છે; તેથી જો મારા ધર્મગુરુ વર્ધમાન આચાર્ય સાથે એમની મુલાકાત થઈ જાય તે બહુ સારું થાય. એમ વિચારીને એક દિવસ શેઠ એ બન્ને ભાઈઓને, એ સમયે ત્યાં પધારેલા, વર્ધમાનસૂરિની પાસે લઈ ગયા. આચાર્યની બ્રહ્મતેજથી દીપતી મૂર્તિ જોઈને શ્રીપતિ અને શ્રીધર ખૂબ પ્રસન્ન થયા અને એમણે એમને શ્રદ્ધા-ભક્તિ પૂર્વક નમસ્કાર કર્યા. આચાર્ય પણ એ ભાઈઓની ભવ્ય આકૃતિ અને ઉત્તમ લક્ષણોવાળી એમની દેહરચના જોઈને ખૂબ હર્ષિત થયા. કેટલાક દિવસ સુધી આચાર્યશ્રીની પાસે નિરંતર જતાં-આવતાં રહેવાથી અને શાસ્ત્રચર્ચા થતી રહેવાથી એમના મનમાં એમના દીક્ષિત-શિષ્ય બનવાની ભાવના જાગી. અને છેવટે, શેઠની અનુમતિ અને સહાનુભૂતિપૂર્વક, એમણે વર્ધમાનસૂરિની પાસે જૈન યતિપણાની દીક્ષા અંગીકાર કરી લીધી.
આમે એ બન્ને ભાઈઓ મેટા વિદ્વાન તે હતા જ, જૈન દીક્ષા લીધા પછી થોડા જ વખતમાં તેઓ જૈન શાસ્ત્રમાં પણ પારંગત બની ગયા. અને કેટલાક વખત પછી આચાર્યો, એમને બધી રીતે ગ્ય સમજીને, આચાર્ય પદથી વિભૂષિત કર્યા. શ્રીધરનું નામ જિનેશ્વરસૂરિ અને શ્રીપતિનું નામ બુદ્ધિસાગરસૂરિ રાખવામાં આવ્યું. અણહિલપુર તરફ વિહાર
પછી આચાર્યશ્રીએ એમને દેશ-દેશાંતરમાં વિચારીને પોતાના વિશુદ્ધ ઉપદેશ દ્વારા, જૈનધર્મને પ્રચાર કરવાની આજ્ઞા આપી. ગુરુએ એમને કહ્યુંઃ “ગુજરાતની રાજધાની અણહિલપુરમાં ચૈત્યવાસી યતિઓનું ખૂબ જેર છે, અને તેઓ ત્યાં સુવિહિત યતિઓને ન તે આવવા દે છે કે ન તો રહેવા દે છે. તમે બન્ને પ્રભાવશાળી અને પ્રતિભાશાળી સાધુએ છે, તેથી ત્યાં જઈને તમારા ચારિત્ર અને પાંડિત્યના બળથી ચૈત્યવાસીઓના મિથા અહંકાર અને શિથિલાચારને દૂર કરે.”
