________________
उत्तराभ्ययन सत्र.
१६३
nmen
सरीरमाहु णाव त्ति, जीवो वुच्चइ णाविओ। संसारो अण्णवो वुत्तो, जं तरंति महेसिणो ॥७३॥ * माहु गोयम ! पण्णा ते, छिण्णो मे संसओ इमो । अण्णो वि संसओ मझं, तं मे कहसु गोयमा ! ॥७॥ अंधयारे तमे घोरे, चिट्ठति पाणिणो बहू । को करिस्सइ उन्जोयं, सब्बलोगंमि पाणिणं ॥७५॥ उग्गओ विमलो भाणू, सव्वलोकपभंकरो। सो करिस्सइ उज्जोयं, सव्वलोयंमि पाणिणं ॥७६॥ 'भाणू य इइ के वुत्ते,' केसी गोयमब्बबी । तओ केसि बुवंतं तु, गोयमो इणमब्बवी ॥७७॥ उग्गओ खीणसंसारो, सव्वण्णू जिणभक्खरो । सो करिस्सइ उज्जोयं, सब्बलोगम्मि पाणिणं ॥७८॥
शरीरमाहुनौरिति, जीव उच्यते नाविकः । संसारोऽर्गव उक्तोयं तरन्ति महर्षयः ॥७३॥ साधुगौतम ! प्रज्ञा ते, छिमो मे संशयोऽयम् । अन्योपि संशयो मम, तं मे कथय गौतम ! ।।७४॥ अंधकारे तमसि पोरे, तिष्ठन्ति प्राणिनो बहु । कः करिष्यत्युधोतं, सर्वलोके प्राणिनां ॥७॥ उद्गतो विमलो भानुस्सबलोकप्रभाकरः । स करिष्यत्युद्योतं, सर्वलोके प्राणिनाम् ॥७६। भानुश्चेति क उक्तः केशितिममब्रवीत् । ततः केशि अवन्तं तु, गौतम इदमनमीत् ॥७७। उन्नतः क्षीणसंसारो, सर्वज्ञो जिनभास्करः । स करिष्यत्युद्योत, सर्वलोके प्राणिनाम् ॥७८॥
