________________
सुलसाख्यानकम्
सिबियारूढो य तओ देवीपमुहेहिँ परिवुडो सहसा । जिणपामूले गंतुं गिण्हइ मुणिसेवियं दिक्खं । २६६ । सिक्ख दुविहं सिक्खं, अंगाण दुवालसण्ह पज्जंते । जा पत्तो ता ठविओ सूरिपए जिणवरिदेण ।। २६७ । अजाई चंदवम्मा एगारसअंगधारिणी जाया । पत्ता पवत्तिणित्तं कुणइ तवं सुद्धपरिणामा । । २६८ ।। पडिबोहिऊण दुण्णि विगामाइसु भवियकमलसंघायं । केवलमुप्पाडेउं, पत्ताइं सासयं ठाणं ।। २६९ ।।
[शिखरसेनकथानकं समाप्तम् । ६]
५९
एवं दर्शनभक्तिर्विधीयमाना सम्यक्त्वं भूषयतीति ।
गतं चतुर्थभूषणम् । सम्प्रति पञ्चमम् । तत्र च “ थिरत्तं च " त्ति सूत्रावयवः । 'स्थिरत्वं' स्थैर्यं परतीर्थिकर्द्धि-दर्शनेऽप्यक्षोभ्यत्वं जिनशासन इति सम्बध्यते । अत्र चोपाख्यानकम्—
[७. सुलसाख्यानकम्]
(१)
अत्थि समत्थदीवमज्झट्ठिउ, जंबुद्दीवु अणाइपइट्ठिीउ, तसु दाहिणभरहद्धि विसिट्ठउं, मज्झिमखंडु जिनिंदु हिउ, मगहाजणवउ तहिँ सुपसिद्धउ, बहुविहजण धण - धन्नसमिद्धउ, गामा - ssगर - गोउलेहिं रवन्नउ, नाणाविहतरुवरसंछन्नउ, मढ - विहार - आरामेहिँ मंडिउ, परचक्कागमभऍण अखंडिउ, पमुइयजणकीलासयजुत्तउ, जिण - गणहरपयफंसपवित्तउ, किं बहुणा ? अच्चब्भुयसारइ, तहिँ जणवइगुणगणवित्थार, अत्थि नयरु रायगिहु पयासउं, रम्मत्तणि सुरपुरिसंकासउं,
१. ला०वि ॥ २. ला० °ते । तच्च सम्यक्त्वं भूषयति अत्राव्याख्यान ॥ ३. अस्याख्यानकस्यैका ताडपत्रीया प्रतिर्वैक्रमीये ११९१ वर्षे लिखिता अणहिल्लपत्तनस्थसंघवीपाटक-ज्ञानभाण्डागारेऽस्ति । अन्या अपि बह्वयः प्रतयो भवेयुरस्याः कथाया इति सम्भाव्यते । उपर्युक्तप्रतौ पद्यमिदमादावधिकं समुपलभ्यते—
पणमवि तित्थेसरु, वीरजिणेसरु भणमि सुलसा (स) सावि [य] चरिउ । स (सं) मत्तसमन्नि उ, विबुर्हहिँ वन्निउ, दंसण-नाणगुणावरिउ || "
अस्य कथानकस्य संस्कृत-प्राकृतानभिज्ञजनोपयोगप्राचुर्यं दृष्ट्वा 'मङ्गलविकले पुस्तकलेखन-वाचने अमङ्गलाय' इति मन्वानैः श्रीमद्देवचन्द्रसूरिपादैरन्येन वा विदुषा मङ्गलाभिधेयप्रख्यापकं पद्ममेतद् विरचय्यादावुपन्यस्तं प्रतिभाति । एवंविधमङ्गलादिनिदर्शकपद्यस्य मूलशुद्धिविवरणान्तर्गतान्यकथानकानामादावनुपलब्धेः ला० सं० वा० सु० पु० संज्ञासु पञ्च स्वप्यत्रोपयुक्तासु प्रतिष्वनुपलब्धत्वाच्च पद्यमिदं टिप्पणौ स्वीकृतम् ।।