________________
૧૮૨
જળથી તણુતે અને શીતળ વાયુથી દાઝેલે તું અનેકવાર મૃત્યુ પામે છે.
ભીષણ ભવનને વિષે તિર્યંચભવમાં જીવ એવી રીતે લાખે દુઃખથી પીડાતે, અનંતીવાર વસેલે છે. दुट्ठट्ठकम्मपलयानिलपेरिउ भीसणंमि भवरण्णे । हिंडतो नरएसु वि, अणंतसे जीव पत्तासि ॥ ८४ ॥ सत्तसु नरयमहीसु, वज्जानलदाहसीय वियणासु। वसियो अणंतखुत्ता, विलवंता करूणसद्देहि ॥ ८५॥
ગાથાથ –રે જીવ! દુષ્ટ અષ્ટ કર્મરૂપી પ્રલયના પવનથી પ્રેરાઈને ભીષણ ભવાટવીમાં ભટક્તાં નારકીમાં પણ તું જઈ ચૂક્યું છે.
જ્યાં વજીના અગ્નિ જે દાહ છે અને અતિશય ઠંડી છે તે સાત નરકપૃથ્વી વિષે કરુણ શબ્દથી વિલાપ કરતે તું અનંતીવાર વસેલે છે. पियमायसयणरहिओ, दुरंतवाहीहि पीडिओ बहुसेो। मणुअभवे निस्सारे, विलाविओ किं न त सरसि ॥ ८६ ॥
ગાથાર્થ –નિસાર માનવભવમાં, પિતા, માતા અને સ્વજનવિહેણે તથા દુરંત વ્યાધિથી અનેકવાર પીડાતે તું વિલાપ કરતે હતું તે તું કેમ યાદ કરતું નથી ? पवणुव्व गयणमग्गे, अलक्खिओ भमइ भववणे जीवो । ठाणट्ठाणंमि समुज्झिरुण धणसयणसंघाए ॥ ८७ ॥
