________________
મને પૂ. હેમહર્ષ મ.સા. એ વાત કરી કે મોક્ષિતે આવી વાત કરી છે. ત્યારે મે મ.સા.ને મારી સ્કીમની વાત કરી. “બાય વન ગેટ ટુ ફ્રી” એટલે કે પુત્ર મોક્ષિતને તૈયાર કરો તો અમે પણ બંને સાથે આવી જઈશું. અમારા પરિવારે પ.પૂ.આ. લલિતપ્રભસૂરિજીને ગુરૂ બનાવ્યાં. પછી ચાતુર્માસ બાદ મોક્ષિત પણ તેમની સાથે રાજસ્થાન તરફ વિહારમાં ગયો. અને પાછો આવ્યો ત્યારે બે-ત્રણ દિવસ પછી ઘરે તેને તાવ આવ્યો અને બે-ત્રણ દિવસમાં તેનો આ તાવ ઝેરી મેલેરીયાના રૂપમાં ફરી ગયો. હિમોગ્લોબીન ૩% થઈ ગયું અને I.T.U.માં દાખલ કરવો પડ્યો. ડૉક્ટરે મને બોલાવીને કહ્યું કે આ બાળકને બચવાના 50% ચાન્સ છે. હું તો ટેન્શનમાં આવી ગયો. આ શું ? ગુરૂદેવને વાત કરી. ગુરૂદેવ તરફથી અદ્દભૂત આશ્વાસન મળ્યું. પૂજયશ્રી તે વખતે જીરાવલાતીર્થમાં પોષદશમીના અઠ્ઠમ તપની 1000 લોકોને આરાધના કરાવતા હતા. સવારે જીરાવલા દાદાના જાપ કરાવ્યાં આ બાજુ ટ્રીટમેન્ટ ચાલુ થઈ, ડાયાલીસસ કર્યું અને જાણે દાદા સ્વયે હૉસ્પિટલમાં આવી ગયા હોય તેમ તબિયતમાં સુધારો થવા માંડ્યો. પછી 20 દિવસ હૉસ્પિટલમાં રાખી તેને ઘરે લાવ્યા અને બે મહિના જેવું ઘરે રાખીને તેનું હિમોગ્લોબીન 15% સુધી થયું અને પછી ડૉક્ટરે નોર્મલ કહ્યું પછી તેને પાછો મહેસાણા યશોવિજયજી પાઠશાળા ભણવા મોકલ્યો.
- ત્રણ દિવસ પછી મોક્ષિતનો ફોન આવ્યો કે પપ્પા મને શું થયું હતું ? કારણ કે મોક્ષિત બિમાર પડ્યો ત્યારે કોઈ ભાન ન હતું. મે તેને આખી વાત કરી. ત્યારે મોષિતને એમ લાગ્યું કે તે જૈિન આદર્શ પ્રસંગો-૧૪] આર્થિ5 []
