________________
= મારા અનુભવો પણ મન ના ભરાય એટલો પ્રેમ આપે છે તો આ તો ૩૦૦ દીકરીઓની પ્રેમવર્ષાહું કેમ ઝીલી શકીશ?સહસા એક કાવ્યમનમાં ગૂંજી રહ્યું, “જનનીની જોડ જગે નહીં જડે રે લોલ” શું કવિની આ પંક્તિને હું સાર્થક કરી શકીશ? વિચારના કાફલાએ મને ઘેરી લીધી.
માબાપ થી દૂર રહેતી છોકરીઓને મા જેવો પ્રેમ આપી શકીશ? કુમળીવયમાં ખીલતી કળીઓને જમાનાના ઝાપટાથી બચાવી શકીશ? છોકરીઓની સ્વતંત્રતા અને હોસ્ટેલના નિયમોનું નિયંત્રણ – આ બન્નેનો મેળ સુગમતાથી સાધી શકીશ? આ માટે તો મારે જ પહેલાં ધીરજ અને પ્રેમના પાઠ શીખવા પડશે. આ કન્યાઓ કે જે હજુ મુગ્ધાવસ્થાની મીઠાશ અને યૌવનકાળની સુરખીઓમાં પ્રવેશી રહી છે - આવા બ્રહ્મમુહૂર્તનો ઉદયકાળ ! આવી ચિનગારીઓને કેમ સાચવવી? કડકાઇ, દબાણ કે સલાચસૂચનનું કેટલું જોર? આવી પાતળી દોરને કેટલી ખેંચાય ? એક વખત તૂટતી દોર હંમેશનો ફાંસલો પણ ઉભો કરી શકે. આવા પ્રશ્નોની લાંબી કતાર ઊભી થઈ ગઈ.
મનમાં ખાતરી થઈ ગઈ કે આ અંધકારમાં ફક્ત પ્રભુ જ પ્રકાશ આપી શકશે અને આ ભગવાને જ ખરા સમયે અંતરના માંહ્યલાને સચેત કરી દીધું કે ફક્ત એક દઢનિશ્ચય કરજે, “બધાની મા બનજે.” પોતાની દીકરી કે બીજાની દીકરી એવો ભેદ ભૂલી જજે. પ્રભુનો આ સંદેશ મનના તાર ઉપર ગૂંજી ઉઠ્યો. દીકરીઓ સર્પના ભારા નહીં પણ ફૂલના હાર છે એવી પ્રતીતિ - થવા લાગી. આવી પ્રેરણાનો સ્ત્રોત પ્રાપ્ત થતાં જ મનમાં યોજનાઓ ઉભરાવા લાગી. ધૈર્ય અને વીરતા જેવા ગુણો વિકસાવવાની જરૂરિયાત સમજાઈ. એકાએક હું વામનમાંથી વિરાટ બની હોઉં એવી અનુભૂતિ થઈ. મારા મનમંદિરની મઢુલી સામે વિશાળ હવેલી ઉભી થઈ એવું લાગ્યું.
