________________
તે લેખ ડની ખાણ ઈષ્ટ છે, કાંત યાવતું મને છે. (સં સેવ રવજુ વાળુप्पिया ! अम्हं अयभारगं बंधित्तए त्ति कटु अन्नमन्नस्स एयमई पडिसुणे ति) એથી અમારા માટે આ વાત બરાબર છે કે અમે બધા આ લેખંડના ભારને અહીંથી લઈ જઈએ આ પ્રમાણે વિચાર કરીને તેમણે પરસ્પર કરેલ આ વિચારને નિશ્ચયાભકરૂપ આપ્યું. (શયમ વર્ષાતિ) અને લેખંડને ત્યાંથી લઈ લીધું. (હાઇપૂર્થિT amસ્થિ) અને લઈને ત્યાંથી ક્રમશઃ આગળ ચાલતા થયા. (તY છે पुरिसा अगामियाए जाव अडवीए कंचिदेस अणुपत्ता समाणा एग मह તડવારં વાર તિ) ત્યાર પછી તેઓ જતાં જતાં જ્યારે ખૂબ દૂર નીકળી ગયા ત્યારે તેમણે અગ્રામિકા વગેરે વિશેષણોથી યુક્ત અટવીમાં એક બહુ વિશાળ ત્રપુ રાંગા (કથીરની ખાણને જોઈ. (ત [ સત્રો સબંતા લાફugi તૂ જેવવાર સદારા વુિં વાવ) તે રાંગાની ખાણ મેર રાંગાથી આકણ રહી, યાવતુ એક પુંજ રૂપમાં હતી. આ ખાણને જોઈને તેઓ સર્વે ખૂબજ હૃષ્ટ અને સંતુષ્ટ યાવત્ હદયવાળા થયા. ત્યાર પછી તેમણે એક બીજાને લાવ્યા અને બોલાવીને આ પ્રમાણે કહ્યું- ૪ લેવાનુપિયા! તડકામા છે વાવ મળીને) હે દેવાનુપ્રિયે ! આ રાંગાની ખાણ ઈષ્ટ યાવત્ મન આમ-અતિહર હોવા બદલ મનગમ્ય છે. ( વ તાળ સુવર્દ કા દમ) ડા રાંગાથી અમને ઘણું લોખંડ મળી શકે છે. (તં સર્ષ વહુ વહૂં તેવાણુવિયા ! માર, છત્તા તીયभारगं बंधित्तए त्ति कट्ट अन्नमन्नरस अंतिए एयमद्वं पडिसुणेति) मेवी અમારા માટે એ જ સારું છે કે અમે લેખંડના ભારને ત્યજીને આ રાંગાને અહી થી બાંધી લઈએ. આ પ્રમાણે વિચાર કરીને તેમણે પરસ્પર કૃત આ વિચારને નિશ્ચયત્મક રૂપ આપી દીધું. (શયમાં ઇતિ, તમારે વંયંતિ) અને લોખંડના ભારને મૂકીને તાંબાના ભારને સાથે લઈ લીધે. (તસ્થ ni gm gરિલે સંg, ગપમા ઇત્તા, તડ મા પિત્તા) પણ તે બધામાં એક માણસ એવો પણ હતું કે જે લેખંડના ભારને ત્યજીને રાંગને ગ્રહણ કરવાની વાતને ઉચિત માનતો ન હતે. (તi તે પુરક્ષા તં પુરિસ ) ત્યારે તે પુરૂષોએ તેને આ પ્રમાણે કહ્યું(ga T તેવાણપિયા! ત૩ વાવ વદ શg હમણ) હે દેવાનુપ્રિય ! આ રાંગાની ખાણ છે, ઇષ્ટ કાંત વગેરે વિશેષણોથી યુકત છે. થોડા રાંગાથી પણ આપણે ઘણું લેખંડ મેળવી શકીએ તેમ છીએ. (જીજે દિ સેવાજિ!
શ્રી રાજપ્રશ્રીય સૂત્ર: ૦૨
૧૨૯
