________________
प्र. टीका श. ३ उ. १ मृ. २७ ईशानेन्द्रशक्रेन्द्र विवाद निर्णयनिरूपणम्
२९५
(
तस्स
'चेवणं' चैव खलु 'ते' तौ प्रसिद्धौ 'सक्कीसाणा' शक्रेशानी 'देविंदा' देवेन्द्रौ 'देवरायाणी' देवराजौ 'मणकुमारं ' सनत्कुमारम् ' देविंडं देवरायं ' देवेन्द्रं देवराजम् 'मणसी' मनसि ' करेंति ' कुरुतः स्मरतः, 'तरणं से' ततः स्मरणानन्तरं खलु निश्चयेन सः 'सर्णकुमारे देविंदे देवराया' सनत्कुमारो देवेन्द्रो देवराजः 'तेहिं सकीसाणेहिं देविदेहिं देवराईहिं' ताभ्यां शक्रेशानाभ्यां देवेन्द्राभ्यां देवराजाभ्याम् 'मनसी कए समाणे' मनसि कृतः सन् स्मृतः सन् 'विपामेव' क्षिममेव शीघ्रमेव 'सक्की साणाणं देविंदाणं देवराइणं' शक्रेशानयोः देवेन्द्रयोः देवराजयो: 'अंति पाउन्भवः' अन्तिकम् प्रादुर्भवति समीपे समागच्छति 'जं से वदह' यत् स वदति - सः सनत्कुमारः यत् वदति - कथयति, तत् समाधानं निर्णय वा उभावपि तौ शकेशानौ स्वीकुरुतः, अथच तस्य सनत्कुमारस्य, 'आणा - उववाय-त्रयणनिदेसे चिट्ठति' आज्ञा-उपपातसाना देविंदा देवरायाणी सणकुमारं देविंद देवरायं मणसी करें ति) हे गौतम । उस समय वे दोनों देवेन्द्र देवराज शक्र और ईशान देवेन्द्र देवराज सनत्कुमार का मन में चिन्तवन करते हैं । अर्थात् सनत्कुमार को याद करते है । (तएण से सणकुमारे देविंदे देवराया तेहि सक्कीसाणेहि देविदेहि देवराइहि मणसीकए समाणे खिप्पामेव सक्कीसाणाणं देविदाणं देवराइणं अंतियं पाउन्भवइ) तब वह देवेन्द्र देवराज सनत्कुमार उन देबेन्द्र देवराज शक्र और ईशान से स्मृत होता हुआ शीघ्र ही उन देवेन्द्र देवराज शक्र और ईशान के पास प्रकट हो जाते है । (जं से वदइ तस्स आणा - उववाय- वयणनिदे से चिट्ठति) और जो वह कहता है वे शक्र, इशान दोनों उसकी आज्ञा उपपात, वचन और निर्देश में स्थित हो जाते हैं ! णं ते सक्कीसाणा देविंदा देवरायाणो सणकुमारं देविंद देवरायं मणसी करेंति) હું ગૌતમ ! ત્યારે શક્રેન્દ્ર અને ઈશાનેન્દ્ર મનમાં દેવેન્દ્ર દેવરાજ સનત્કુમારનું સ્મરણ કરે છે (तरणं से सणकुमारे देविदे देवराया तेहिं सक्कीसाणेहि देविदेहिं देवराईहिं मसीए समाणे खिप्पामेव सक्कीसाणाणं देविंदाणं देवराईणं अंतियं पाउउभवइ) न्यारे मा रीते जन्ने देवेन्द्र ( राजेन्द्र याने प्रशानेन्द्र ) द्वारा देवेन्द्र हेवरा સનકુમારનું સ્મરણ કરાય છે, ત્યારે તેઓ તુરત જ શક્રેન્દ્ર અને ઇશાનેન્દ્ર પાસે પ્રકટ थाय छे. ( जं से दइ तस्स आणा - उववाय-त्रयणनिदे से चिट्ठसि ) तेयो ने પ્રમાણે કહે છે, જે આજ્ઞા કરે છે, જે નિષ્ણુય કરે છે, કે જે નિર્દેશ કરે છે તેને સ્વીકારી લે છે.
શ્રી ભગવતી સૂત્ર : ૩
9
