________________
હું. વિશ્વાસ રખના, ઈસ કાગજ કા જરા ભી દુરુપયોગ નહીં પt હોગા!
હુમાયુ તો ઝવેરાત પર એટલો બધો ખુશ થઈ ગયો કે, આ ઝવેરાતની કિંમત કરતા ચારગણું મૂલ્ય માંગવામાં આવ્યું હોત, તોય વિચાર્યા વિના એ મૂલ્ય આપી દેત ! આટલા પ્રમાણમાં રીઝેલા રાજા પાસે વળી સહીવાળો કોરો એક કાગળ મેળવતા ક્યાંથી મુશ્કેલી પડે ? હુમાયુએ તરત જ સહીવાળો કોરો કાગળ એ આગંતુકને આભારવશ બનીને આપી દીધો. આગંતુક જ્યાં દરબારમાંથી જવા રવાના થયો,
ત્યાં જ કંઈક યાદ આવતા બાદશાહે એને પાછો બોલાવીને પૂછ્યું કે, મેં આપકા નામ-ઠામ તો પૂછના હી ભૂલ ગયા ! આપ કૌન હો ઔર કહાં સે આ રહે હો?
આગંતુકે પોતાની ઓળખાણ આપતા કહ્યું : જહાંપનાહ ! નામ તો મેરા મેરશાહ હૈ. મેં જોધપુર-રાજય કા વજીર છું. મેરી ઈતની પિછાણ કાફી હૈ.
લાખો રૂપિયાની કિંમતના ઝવેરાતના બદલામાં હુમાયુની સહીવાળો એક કોરો કાગળ મળી જતા ખુશ ખુશ થઈ ગયેલા મેરુશાહને હવે પળનોય વિલંબ પાલવે એમ નહતો. પળ લાખેણી વીતી રહી હતી. એથી મારતે ઘોડે તેઓ પાછા ફર્યા. કોરા કાગળ પર જરૂરી લખાણ એમણે જાતે લખ્યું અને એ કાગળને એમણે ફરમાનમાં ફેરવી નાખ્યો. કાગળમાં નીચે બાદશાહની સહી તો હતી જ.
જંગલમાં ગુલામોનું પેલું ટોળું અભયના અવતાર મેરુશાહની કાગડોળે પ્રતીક્ષા કરતું સ્વતંત્રતાના ગીત ગાતું નાચગાન કરી રહ્યું હતું. ત્યાં એક દહાડો મેરુશાહ સરદાર સમક્ષ આવી ઊભા. ફરમાનને સરદારના હાથમાં મૂકતાં એમણે કહ્યું : આ ફરમાન તમારું ! ને આ બધાનું અભયદાન મારું !
જૈનશાસનના જ્યોતિર્ધરો ભાગ-૩
છે
-
