________________
૧૦
શ્રી શ્રીમા આનંદમયી મા વખતે શરીરમાં વિવિધ ક્રિયાઓ આપોઆપ ચાલે, હાથની મુદ્રાઓ થાય, શરીર ખેંચાય, આંખો મીંચાઈ જાય કે વિસ્ફારિત થાય, શ્વાસ ઝડપથી ચાલે કે મંદ પડી જાય. એ સમયે પૂજા પણ કરે અને એમનું શરીર તેજથી લીંપાઈ જાય.
ભોળાનાથ કોઈ વાર સૂતા હોય, કોઈ વાર સૂતાં સૂતાં જોતા હોય, તો વળી કોઈ વાર આશ્ચર્ય પામી બેઠા થઈ જોઈ રહે. મા એકાંતમાં બેઠાં હોય પણ પાસે હોવા છતાં પવિત્રતાના આવરણમાં એ કેટલાંય મહાન લાગે. એમના ધ્યાનના ઓરડાની ચારે તરફ એ પોતે લીંપીગૂંપી ખૂબ સ્વચ્છતા રાખતાં. હાથમાં ધૂપદાની લઈ ચારે દિશામાં ફરતાં. અંદરબહાર બધું વાતારણ જ બદલી નાખતાં.
આ વાત પ્રગટ થઈ ત્યારે ભૂદેવબાબુની જેમ બીજાઓએ પણ માન્યું કે આ વ્યાધિ છે. અને ભૂવાઓ આ ભૂતનો વળગાડ કાઢવા આવ્યા, પરંતુ માની ભાવસ્થિતિ સમયે તેઓ જાતે જ બેભાન થઈ જતા અને કશું જ કરી શકતા નહીં. માની ભાવસમાધિ ઊતરતી પણ ભૂવાઓ ભાનમાં આવતા નહીં. પણ ભોળાનાથની વિનંતીથી, માની અમીદષ્ટિથી ભૂવાઓ ધીરે ધીરે હોશમાં આવતા, અને જતાં જતાં પગે પડતા અને કહેતા કે અમારું ગજુ નથી, બાબા, આ તો સાક્ષાત્ દેવી ભગવતી છે. તો કોઈ વળી કાલી કચ્છના ડૉ. મહેન્દ્ર નન્દીને બોલાવી લાવ્યું, એમણે માને તપાસ્યાં, પ્રશ્નો પૂછ્યા પણ કોઈ રોગ હોય તો ને? અંતે એમણે ભોળાનાથને કાનમાં કહ્યું: ‘આ તો ઊંચી અવસ્થા છે, એને બીમારી ના માનશો, જેને તેને બતાવવા માટે અથડાશો નહીં.' એ પછી ભોળાનાથે પણ લોકોનું સાંભળી
