________________
૧૪
ભવનું ભાતું તે આપણું મિલનની પુણ્યસ્મૃતિ છે, અને મારા આ ભટકેલા ભવનું એક પવિત્ર સાધુએ આપેલું ભાતું છે.”
વિદાય લેતાં આચાર્ય સુસ્થિતે કહ્યું: “પુષ્પચૂલ! માનવીમાં રહેલા સંસ્કાર, એને સિંચન મળતાં વિકસ્યા વિના રહેતા નથી. તારા સંસ્કાર પણ તને જરૂર વિકસાવશે. આજે -જ્યાં અંધકાર દેખાય છે ત્યાં કાલે પ્રકાશ દેખાશે. પ્રકાશ અને અંધકાર દૂર નથી. અંધકારના પડદા પાછળ જ પ્રકાશ છે, એ પડદે ઊંચકાવાની ઘડી કક્યારે આવે છે તે કોણ કહી શકે?” | મુનિર્વાદે વિદાય લીધી. પગદંડી પર ઊભેલે લૂંટારે પુષ્પશૂલ જતા મુનિવૃંદને જોઈ જ રહ્યો. આજે એનું હૈયું અનુપમ મીઠાશ અનુભવી રહ્યું હતું.
અષ્ટમીને ચન્દ્રમાં ગગનમાં આનંદગીત ગાઈ રહ્યો હતે. પ્રકાશની મીઠી હેલી જામી હતી.
પલ્લીના મેદાનમાં એક પલંગ પર બે જણ એકબીજાને બાથ ભીડીને સૂતાં હતાં. ચન્દ્રકિરણે આ યુવાન રૂપભર્યા દેહ પર નૃત્ય કરી રહ્યાં હતાં, અને પિયણ જેવી સુંદર આંખે પર નિદ્રાદેવીએ આસન જમાવ્યું હતું.
લંટને માલ લઈને ધસમસતે પુષ્પશૂલ જે પિતાની પહેલીમાં આવ્યું, તેવી જ એની પહેલી નજર આ દશ્ય પર પડી. એ ચમક્યો, આહ! પિતાની જ પત્ની સાથે કઈ પુરુષ પલંગમાં પડ્યો છે, અને એને જમણે હાથ એના વક્ષસ્થલ પર છે.
