________________
૧૨૨
હારના જિત
મને મારા કુટુમ્બના મોટા ભય છે. હુ મારા પિતાને એકના એક જ પુત્ર છું અને તાળે જ પરણેલા, એટલે આ સયમના સમાચાર એમને મળતાં જ એ મને લઈ જવા હમણાં જ આવશે. મેહમગ્ર માણુસા મને ધ્યેયથી ચલિત કરવા અનેક ઉપદ્રવેા કરશે માટે આ સ્થાન છેાડી દેવું મને યાગ્ય લાગે છે—પછી જેવી આપની ઇચ્છ * ભાઈ સમુદાય મોટા છે, બાળ અને વૃદ્ધ સાધુએ મારી સાથે ઘણા છે; એ બધા અત્યારે એકદમ વિહાર કેમ કરી શકે? ” મૂંઝ વર્ષોથી હાથ પર માં ટેકવી આચાર્યે કહ્યું.
64
“ તે! આપણે બે જણ અહિથી વિહાર કરીએ તો ? સાધુ સમુન્ દાયને એક મહામુનિને ભળાવી આપશ્રી મને સાથે લઇ વિહાર કરવા કૃપા ન કરો ? જો કે આથી આપને જરા કષ્ટ સહન કરવું પડશે, પણ આપણે ધમાલમાંથી ઉગરી જઇશું ” નવે ઉકેલ કાઢતા ધનપાલે કહ્યું. 66 આ મા ઠીક છે. '' પ્રસન્ન થયેલ આચાયે કહ્યું.
""
રજની ધીમે ધીમે જામતી હતી. જંગત. અન્ધકારમાં લપેટાનું જતું હતું. મુનિ ધનપાલ ચાલ્યેા જતા હતા અને એની પાછળ પાછળ લાકડીને ટેકે ટેકે વૃદ્ધ આચાય ચડદ્ર ચાલ્યા જતા હતા. એ કાજળ ધાળ્યા અધારામાં એક ખાડા આબ્યા, એમાં એચિતા આચાય ચડદ્ર ગબડી પડયા, શિષ્યે એમને ધીમેથી ઉઠાડયા, ધૂળ ખંખેરી, ધીમે ધીમે ફરી ચાલવા લાગ્યા. થેાડે દૂર ગયા ત્યાં ઝાડના એક હુંઠા સાથે જોરથી આચાય અથડાઈ પડયા અને એવી ઠાકર વાગી કે પગની આંગળીમાંથી લાહીની ધારા વહેવા લાગી. અને આ વેનાથી વિલ બનેલ ચંડસ્ત્રને દબાયેલા ક્રાધ, કરંડિયામાંથી સાપ ઉછળી પડે તેમ ઉછળી પડયા.
66
એ દુષ્ટ !આ તે શું કર્યું ? મે તને નહોતું કર્યું કે પહેલા જઇને રસ્તે જોઈ આવે ? આ ખાડા-ટેકરાવાળા ઉન્માર્ગે મને શું કામ લઇ આવ્યેા ? હું શાન્તિથી અવન્તીમાં બેઠા હતા પણ તારી દીક્ષાના કારણે મારે અંધારી રાત્રે આમ ભાગવું પડયું અને આ વૃદ્ધાવસ્થામાં તારા
