________________
ઉપધાનશ્રુત
૯–૧
૨૫૪. હે જબુ! મે' જેવુ' સાંભળ્યું છે તેવુ હું કહું છું કે
શ્રમણ ભગવાન શ્રી મહાવીરસ્વામીએ કક્ષય કરવા માટે તત્પર થઈને, રાજ્યાદિ પૌદ્ગલિક સંબંધોને કબંધના કારણરૂપ જાણીને, તેને ત્યાગ કરીને, તે હેમ'ત ઋતુમાં દીક્ષા લીધી અને તે જ દિવસે ત્યાંથી વિહાર કરી ગયા.
૨૫૫. ઇંદ્રે ખભા ઉપર મૂકેલા આ વસ્ત્રથી હું યાવજ્રજીવ મારા શરીરને ટાઢને કારણે કે લજ્જાનાં ભયથી' ઢાંકીશ જ નહિ ’– એવા દૃઢ સકલ્પ ભગવાને કર્યો.
ભગવાન લીધેલી પ્રતિજ્ઞાના અજોડ પાલક હતા તથા ઉપસર્ગ કે પરીષહેાના પારગામી હતા, પરંતુ ભગવાને જે આ દેવદૃષ્યના સ્વીકાર કર્યાં તે ખરેખર! * પૂર્વ પરંપરાને નિભાવવા તથા
પેાતાના અનુયાયીઓનો આચાર સ્પષ્ટ કરવાનું સૂચક છે. [દીક્ષા લેતી વખતે ભગવાને સર્વ વસ્ત્રાભરણાના ત્યાગ કરી દીધા હતા, પરંતુ ઇંદ્રે ભગવાનના ખભા ઉપર મૂકેલું દેવ ભાવિપ્રજાને સર્ચલકતા કે અચેલકતા :
એ બેય અવસ્થામાં નિમ મત્વ ભાવ રાખવાના ઉદ્દેશ નહિ ભૂલવાના સંકેતરૂપે ભગવાને થોડા સમય રહેવા દીધું ] ૨૫૬. દીક્ષા લીધા પછી ચાર મહિનાથી કાંઈક વધારે સમય સુધીમાં દેવાએ કરેલા ખાવનાચંદનના વિલેપનની સુવાસને કારણે ઘણાં પ્રાણીઓ ત્યાં આવીને, ભગવાનના શરીર ઉપર ચડીને વિવિધ રીતે દુ:ખ દેતા હતા અને કરડતા હતા.
* જૈન ધ પાતે સ્થાપ્યા નથી, પરંતુ અનાદિ અનંત છે. તે અનુન્નમ્મિ પથી સૂચિત થાય છે.
આ.-૮
