________________
૨૮૦
એની હલકી સ્થિતિને સમયે સંકળાએલું છે, તેમાં જ આ ઉપધાનાદિને ઉલ્લેખ મળી આવે છે. આ સૂત્ર, કાંઈ સર્વમાન્ય નથી–પ્રાચીન આચાર્યોમાં પણ આ સૂત્રની પ્રમાણિકતા માટે માટે મતભેદ થએલો છે–(જૂઓ શતપદી અને મહાનિશીથ ). જે કદાચ આપણે બીજી વાત પડતી મૂકીને આટલું જ વિચારીએ કે, સૂત્ર ગ્રંથમાં સૂત્રના ભણનારામાંના કેઈએ ઉપધાનાદિ કર્યાને ઉલ્લેખ મળતો નથી, તેમ સૂત્રગત આચારના બંધારણમાં એ પદ્ધતિની હકીકતને ગંધ પણ નથી, તે આ ઉપધાનાદિનું વિધાન મહાનિશીથ સત્રમાં, તે પણ એક છેદ સૂત્રમાં–આપવાદિક માર્ગના દર્શક સૂત્રમાં ક્યાંથી આવ્યું ? આવી હકીકત ઉપરથી આપણે આ બાબત કબૂલ કરવી પડશે કે, તે ઉપધાન વિધાનાદિ, એ ચિત્યવાસી બાવાઓની ઉપજાઊ ક૯૫વલ્લી છે તેથી જ એ, એમના સમયના ગ્રંથમાં ગુંથાએલી છે. જે આપણે સામાન્ય ધાર્મિક દ્રષ્ટિએ વિચારી શું તે. પણ જણાશે કે, જે સૂત્રગ્રંથમાં લાકડાની પુતળીને પણ જેવાને નિષેધ કર્યો છે તે જ સૂત્રગ્રંથ, નિત્ય માદક , સાધુઓને (), નિત્યમાદકજી યુવતિ અને વિધવાઓના ટેળામાં રહીને ઉપધાનની ક્રિયા કરાવવાની અનુમતિ આપે ખરા? વર્તમાનમાં તે એ જ સૂત્રને માનનારાઓ (ઈપં. ન્યાસે અને આચાર્યો (૨) ત્રણસે' અને પાંચસે સી. એના ચૂથમાં એ ક્રિયા કરાવી રહ્યા છે, જેને આપણે ધર્મ માનીએ છીએ-કેવી શિષ્ટતા ? કેવી શીલસમિતિ!? અને કે ભયંકર પણ છુપે ધાર્મિક અનાચાર ! જે ચૈત્ય
