________________
૧૯ર
એમ કહે કે, સૂત્ર ગ્રંથમાં શ્રાવકને લબ્ધાર્થ, ગૃહીતાર્થ, પૃષ્ટાર્થ અને વિનિશ્ચિતાર્થ કહીને સંબોધ્યા છે, તેથી તેઓ માત્ર અર્થના જ અધિકારી હોઈ શકે છે, પણ સત્રના અધિકારી હોઈ શકતા નથી. આ સંબંધે હું કાંઈ જણાવ્યું તે કરતાં હરિભદ્રસૂરિનું કથન વિશેષ ન્યાયે પેત ગણશે. જ્યારે ચૈત્યવાસિઓએ કહ્યું કે, “શ્રાવકેની સામે સૂક્ષ્મવિચાર ભણ-કહે નહિ” તે વાતની અયુક્તતા સાબીત કરતાં તેમણે પિતાના સંબોધપ્રકરણના પૃ૦ ૧૩ માં જણાવ્યું
"तं न, जओ अंगाइसु सुब्बइ तव्वन्नणा एवं ॥ २६ ॥ लहा, गहियठा, पुच्छियटा विणिच्छियष्ठा य । अहिगयजीयाजीवा अचालणिज्जा पवयणाओ" ॥ २७ ॥
અર્થાત્ ચૈત્યવાસિઓનું ઉપરનું કથન અયુક્ત છે, કારણ કે અંગ સૂત્રામાં શ્રાવકેને લબ્ધા, ગૃહીતાર્થ પૃષ્ણાર્થ, વિનિશ્ચિતાર્થ, જીવાજીવના જાણકાર અને પ્રવચનથી અચાલનીય રૂપે વર્ણવ્યા છે તેથી તેઓ સૂક્ષ્મ વિચારીને જાણવાના પણ અધિકારી છે. જે વિશેષણ દ્વારા શ્રીહરિભદ્રજી શ્રાવકોને સૂક્ષમ વિચારીને પણ જાણવાના અધિકારી ઠરાવે છે તેજ વિશેષણ દ્વારા આપણું ગુરૂઓ આપણને સૂત્ર (વાચન) ના અનધિકારી ઠરાવે છે, જે સુગમાં તદ્દન સાદી અને સરલ વાતે વણાએલી છે સત્રોમાં એ વિષય ભાગ્યે જ આવે છે જે ગુહ્ય, સૂકમ કે પ્ય હેય. આ સંબંધે હું આગળ જણાવી ગયું છું કે જ્યારે આ સંબોધને ( વિશેષણ )
