________________
પ્રાઢ ગ્રન્થા
२०७
શ્વેતાંખરીય અને દિગબરીય ગ્રંથાના એક અંશરૂપ સયગે ( શતકે ) સાથે સ ંતુલન ઈત્યિાદિ ભાખતે વિચારાવી જોઇએ.
મૂળની ભાષા પાઈય—જઇશુ મરહી ( જૈન માહારાષ્ટ્રી) છે. એમાં મકારાદિની અલાક્ષણિકતા, વિભક્તિ એના લાપ અને વ્યત્યય, છંદની ખાતર સરીર'ને બદલે સરિર'ના પ્રયાગ વગેરે નજરે પડે છે તેા એની યથાયાગ્ય નોંધ લેવાવી ઘટે.
"
"
પત્ર૯૯માં ‘મુનિતથ્થા : ' એવા પ્રચાગ વિનેહિતામાં છે.
શૈલી અન્ધસયગની શૈલી વિષે વિચાર કરાયા જણાત નથી. આ ગ્રંથ ક સિદ્ધાન્તના શિખાઉ માટેના નથી, એ તે આ સિદ્ધાન્તથી અમુક અંશે તે પરિચિત વ્યક્તિ માટેના છે. એ સ્વાધ્યાય માટે આવૃત્તિ કરવા માટે ઉપયાગી છે. એમાં કેટલીક વાર પ્રકૃતિઓનાં નામ ન આપતાં એની સંખ્યા જ અપાઇ છે એટલે આ ગ્રંથ પ્રાવેશિક કૅટિના નથી. ઉત્તર પ્રકૃતિએના ઉત્કૃષ્ટ પ્રદેશમધના સ્વામિત્વ કહ્યા માદ એની જઘન્ય સ્થિતિ પરત્વે કથન ન કરતાં અન્ય ખામત જે રજૂ કરાઇ છે તે ગ્રંથકારની શૈલીની વિચિત્રતાનું દ્યોતન કરે છે એમ વિનયહિતા ( પત્ર ૧૧૯૪ )માં કહ્યું છે. ખાવનમી ( ખરી રીતે ત્રેપનમી ગાથામાં મૂળ પ્રકૃતિએની જઘન્ય સ્થિતિ સાંભળે! એમ કહ્યા પછી એ ખાખત રજૂ કરાઇ નથી. શું એને લગતી ગાથા રચાઈ જ નઠુિં હશે? મુદ્રિત ચણ્િ (પત્ર ૨૭૫)માં તા આને અંગે એક ગાથા આપી વ્યાખ્યા કરાય છે.
Jain Education International 2010_05 For Private & Personal Use Only
www.jainelibrary.org
