________________
( ૨૫૭ ) એને બચાવી ?” એ મધુર શબ્દની પ્રાર્થના પણ દેવ સાંભળવા તૈયાર નહોતા. પરમાત્માના ધ્યાનમાં લીન થયેલાને એના કાકલુદી ભરેલા શબ્દો પોંચતા પણ નહોતા. આશાતુર રમણે આશાભંગ થવા લાગી. પોતાની મહેનત વ્યર્થ જતી હોય એમ એને જણાયું.
નર્તકીના અનેક પ્રકારના ઉપસર્ગ છતાં ધ્યાનમાં લીન થયેલા મુનિવરનું ચિત લેશ પણ ચપળ ન થયું. નર્તકીએ. પિતાની સર્વ કળાઓ ચેષ્ટાઓ કરી પણ જડ પ્રકૃતિને કરેલી ચેષ્ટાની માફક એ સર્વ વ્યર્થ ગઈ એની જીંદગીમાં આ એકજ પુરૂષ આજે એણે જે કે આવી અનુકુળ સામગ્રી, સંગો છતાં જે કામદેવના તેફાનમાંથી સહીસલામત બચી શક્યા. આખરે એ યૌવનને મદ એને ગળી ગયે. કામદેવનું તોફાની જોર નરમ પડયું એણે ધાર્યું કે “એ પરમાત્મા સદશ છે. સંસારની કઈ પણ ચીજ એના વૈરાગી દીલને આકર્ષી શકે એમ નથી. મહાત્માઓમાં પણ શિરોમણી એ પુરૂષ જ્યારે આટલી બધી મારી કામ ક્રિડા છતાં ચલાયમાન ન થયે એથી ખચીત એ વૈરાગ્યમાં પણ દ્રઢ અને વિતરાગી પુરૂષ છે. આવા મહાપુરૂષની મેં આશાતના કરી એ ઠીક ન કર્યું.” ઇત્યાદિ વિચારતી નર્તકી પિતાનાં વસ્ત્ર ઠીકઠાક કરી કંચુકીની કસ બરાબર બાંધી પડખે પડેલું ઉત્તરીય વસ્ત્ર પણ ધારણ કરી લીધું. ને જવાને તૈયાર થઈ. જતાં જતાં એ મહાપુરૂષને ખમાવતી કહેવા લાગી. ” ભગવન ! દુન્યાના વિષય૧૭
