________________
प्रतिमा शतकम् ॥१३२॥
श्लो.४६
परलोगावायं, अंगी ऊणय सुदीहपंसार, तसिं चेव मठदेउलेसु अच्चत्यंगड्डिरे मुच्छरे, ममहाराहकारोहिं अभिभूए, सयमेव विचित्तमल्लदामाईएहिं णं देवच्चणं काउमन्भुज्झुए, जं पुण इमं समयसारं परं इमं सम्वन्नुवयणं दरयरेणं उज्झियंति, तं. "सच्च जीवा सव्वे पाणा सम्वे भूआ सव्वे सत्ता न अज्झावेअव्वा न परियावे अव्वा न परिघेतव्या न विराहेयव्वा न किलामेयवा न उबद्दवेअव्वा, जे केइ मुहुमा जे केइ बायरा जे केइ तसा जे केइ थावरा जे केइ पज्जत्ता जे केइ अपज्जत्ता जे केइ एगिदिया जाव पंचेंदिया, तिविहं तिविहेणं मणेणं वायाए कारणं, जं पुण गो. ! मिहुणं तं एगतेणं ३ निच्छयउ ३ बाढं ३ तहा आउ तेउ समारंभं च सव्वहा सव्वपयारेणं समयं विवज्जिज्जा मुणीत्ति, एस धम्मे धुवे सासए निइए समिञ्चलोयं खेयन्नेहिं पवेइए"त्ति । से भयवं! जेणं केइ साहूवा साहूणी वा णिग्गंथे अणगारे दव्वस्थयं कुज्जा, से णं किमालवेज्जा?, गो० ! अजयइवा अस्संजएइ वा देवच्चगेइ वा जाव णं उम्मग्गपइएत्ति वा दूरुज्झिय सीलेइ वा कुसीलेइ वा सच्छंदचारिएइवा आलविजा, एवं गो! तेसिं अणायारपवित्ताणं बहुणं आयरियमहत्तराईणं एगे मरगयच्छवी कुवलयपहाभिहाणे नाम अणगारे महातवस्सी अहेसि, तस्स गं महामहंते जीवाइपयत्थेसु तत्तपरिनाणे सुमहंतं च संसारसागरे तासुरजोणीसु संसरणमयं सव्वहा सन्वपयारेणं अञ्चतं आसायणभीरुअत्तणं तकालं तारिसेवि असमंजसे अणायारे बहुसाहम्मिय पवत्तिए, तहावि सो तित्थयराणमाणं णाइक्कमेइ । अहन्नया सो अणिगृहियबलवीरियपुरिसकारपरकमे सुसीसगणपरिअरिओ सन्मन्नुपणीयागमसुत्तस्थो भयाणुसारेणं वगयरागदोसमोहमिच्छत्तममकारोइंकारो सम्वत्थ अपडिबदे, किंबहुणा, सव्वगुणगणाहिट्टियसरीरो अणेगगामागरनगरपुरखेडकब्बडमडंवदोणमुहाइसभिवेसविसेसेसु अणेगेसु भन्दसत्ताणं संसारचारविमुकणि सद्धम्मकहं परिक