________________
A वरत्तादि
उपदेशपद महानथ
निदर्शनसिंग्रहगाथा:
॥५६४||
आरुह मे पिट्टीए आरूढो तो तहिं पहारं च । परमासुइदुग्गंधं मुयई पट्ठीए केसयरं ॥६३४॥२७॥ बेइ गिरं धिय मुंडिय ! वेगविहाओ कउत्ति दुक्खविओ । इय बहुविहमक्कोसइ पए पए सावि भगवं तु ॥६३५॥२८॥ ण गणइ तं फरुसगिरं ग य तं मरहइ दुरहिगंधं तु। चंदणमिव मण्णता मिच्छा मि दुक्कडं भणइ ॥६३६।।२९।। चितेइ किं करेमी कह णु समाही भवेज्ज साहुस्स । इय बहुविहप्पगारं णवि तिण्णो जाव खोभेउं ॥६३७॥३०॥ ताहे अभियुणित्ता गओ तओ आगओ य इयरो उ । आलोइए गुरूहि धण्णोत्ति तहा समणुसिट्टा ॥६३८॥३१॥ जह तेणमेसणा गो भिण्णा इय एसणाए जाइयव्वं । सव्वेण सया अद्दोणभावओ सुत्तजाएण ।।६३९॥३२।। धिज्जाइसोमिलज्जो आदाणाइसमिईए उवउत्तो । गुरुगमणत्थं उग्गाहणा उ गमणे णियत्तणया ॥६४०॥३३।। तह मुयण सम्म चोयण किमेत्थ सप्पो त्ति एव पडिभणिओ । संविग्गो हाऽजुत्तं भणियंति सुराएऽणुग्गहिओ ॥६४३।।३६।। तह सप्पदंसणेणं सुठ्यरं तिब्वसद्धसंपण्णो । दंडगगहणिक्खेवे अभिग्गही सव्वगच्छम्मि ॥३४२॥३५।। अण्णोण्णागम णिच्च अन्भुट्ठाणाइजोगपरितुट्ठो । जत्तेणं हेटरि पमज्जणाए समुज्जुत्तो ॥६४३॥३६॥ जावज्जीवं एवं गेलण्णम्मिवि अपरिवडियभावो । आराहगो इमीए तिगरणसुद्धण भावेण ॥६४४॥३७॥ धम्मरूई णामेणं खड्डो चरिमसमिईए संपण्णो । कहवि ण पेहियथंडिल ण काइयं वासिरे राई ॥६४५॥३८॥ जाया य देहपीडा अणुकंपा देवयाए उप्पण्णा । तीए अकालपहायं तहा कहं जह समुज्जाओ ॥६४६॥३९॥ वोसिरणा अंधारं हंत किमयंति देवउवओगा। जाणण मिच्छाउक्कड अहो पमत्तोम्हि संवेगो ॥६४७॥४०॥
॥५६४॥