________________
द्रव्यपूते परिहार्यता।
लोकेऽपि अशचिगन्धा दस्त आगता विपरिणताः सन्तः स्पृष्टा अपि न दुष्यन्ति, न च विषाक्यवा अपि दस्गताः (सन्तः) परिणताः-पर्यायान्तरमापन्ना मारयन्ति, तथाऽऽधाकर्मगन्धाः पुद्गला अपीति ॥२६५॥ अथ द्रव्यपूतिपरिहार्यतामाह- सेसेहि उ दवेहिं जावइयं फुसइ तत्तियं पूई । लेवेहि तिहि उ पूई कप्पइ कप्पे कए तिगुणे ॥ २६६ ॥
शेषैरिन्धनाद्यवयवव्यतिरिक्तैः शाकलवणादिभिर्यावत् स्थाल्यादिपरिमितं द्रव्यं स्पृष्ट भवति, तावत प्रमाणं प्रतिः, तथा विभिलेपैः पतिः, अयं भावः-स्थाल्यां किलाधाकम्मे राद्धं, ततस्तस्या अपनीय अपनीते च तस्मिन् या पाश्चात्या खरण्टि: सा एको लेपः, ततस्तस्यामेव स्थाल्यामकृतकल्पत्रयायां शुद्धं रार्दू पूतिः, एवं वारद्वयमन्यदपि राद्धं पूतिः, अथ गृहिणास्वकायें यदि कल्पवयं स्यात् तर्हि किमित्याह-कल्पे त्रिगुणे-त्रिसङ्खये कृते तस्यामेव स्थाल्यां शुद्धमशनादि राद्धं कल्पते ॥ २६६ ॥ तथैवाहइंधणमाई मोत्तं चउरो सेसाणि होति दवाई। तेर्सि पुण परिमाणं तयप्पमाणाउ आरब्भ ॥ २६७॥
इन्धनावयवादीनि चत्वारि पूर्वोक्तानि मुक्त्वा शेषाणि द्रव्याणि पूतिकारणानि भवन्ति, तेषां च परिमाणं त्वप्रमाणादारभ्य द्रष्टव्यम्, त्वङ्मात्रमादौ कृत्वा पूतिकारणत्वं तेषामित्यर्थः॥ २६७ ॥ अथ साधुपात्रं दात्गृहं चाश्रित्य पूतिविषयं कल्प्याकल्प्यविधिमाहपढमदिवसंमि कम्मतिन्नि उ दिवसाणि पूइर
कप्पइ कप्पड तइओ जया कप्पो॥
Jain Education
a
l
For Private & Personel Use Only
www.jainelibrary.org,
