Kalyan 1956 12 Ank 10

SR No.: 539156
Original Sutra Author: N/A
Author: Somchand D Shah
Publisher: Kalyan Prakashan Mandir
Publication Year: 1956
Total Pages: 74
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Kalyan, & India
File Size: 13 MB

Page 24

: ૫૮ : : જીવનની સાચી દિશા :
ખૂબ ખટકે છે. તે ખેંચી કાઢવામાં ન આવે ત્યાં સુધી ચેન ન પડે. ખીજું કશું સૂઝે નહિ. ચિત્ત તેમાં જ પરાવાયેલું રહે. એક કાંટા માત્ર વાગે છે ત્યારે પણ મન તેમાંથી ખસતુ નથી, તા બાણુ જેને ભોંકાયું હોય અગર બંદુકની ગોળી જેના દેહમાં પ્રવેશ પામી હૈય તેની અવદશા, કેટલી ભયંકર ડાય?
માણસને
વિષયૈચ્છા શલ્ય જેવી છે. તે સતાવે છે ત્યારે માણસ મૂઢ બની જાય છે. ચિત્ત વિષયવાસનામાં જ ચાંટેલુ રહે છે. એની સ્થિતિ એટલી વિચિત્ર હોય છે કે-જાનારને કયારેક હસવું આવે. વિષયની વેદના અને વિટંબણા અનુભવતા આત્માને નિહાળીને રૂા ઉદ્ભવે.
વાસના શલ્યની જેમ આત્માને ભાંકે છે અને વિષની જેમ યમને નિમંત્રે છે અને આત્માની ઘેાર ખાઢે છે. વિષયવાસનાથી તખ્ત થએલ આત્મા સમયે સમયે ભાવમરણુ અનુભવે છે. નિજસ્વભાવથી આત્મા જ્યારે આઘે ખસે છે ત્યારે તે મરેલા જ કહેવાય છે. કારણ પુદ્ગલરમણુતા મરણુ છે અને આત્મરમણુતા એ જીવન છે. Chastity is life and Sensuality is death. આત્મરમણતાપવિત્રતા એ જીવન છે, જ્યારે પુદ્ગલરમણુતાવિષયવિકારિતા એ મરણુ છે. વિષની અસર મંત્ર, તંત્ર, દવાદિ પ્રયોગોથી દૂર પણ થઈ શકે, પરંતુ વિષયવિષની અસર ટળી શકતી નથી. વિષ એક મરણુ નાતરે છે, જ્યારે વિષયા અનંતા મરણુ. આશીવિષ જેમ નિયમા મૃત્યુ લાવે તેમ વિષયવિષ પણ આત્માનું મૃત્યુ
શરીરમાંથી શલ્ય કાઢવાને જેમ અનેક
વાર શસ્ત્રક્રિયાના આકરા ઉપાયા ( Surgical લાવે, વિષ તે સારૂં, ખાવાથી જ દેહના અંત
Operations.) અજમાવવા પડે છે, તેમ દિલમાંથી વાસના-શલ્યને દૂર કરવા શસ્ત્રક્રિયા કરતાં પણ આકરા પ્રયોગોની અજમાયશ કરવી પડે. સુખદ સગાને તિલાંજલી આપવી પડે. મીઠા-મધુરા કામેદ્દીપક વચનાનું શ્રવણુ બંધ કરવું પડે. નયનાકર્ષીક અને મનેાહર સોય સામે આંખો બંધ કરવી પડે અને કુમળા હૈયાને વજ્ર જેવું કરવું પડે. ત્યારે જ વાસના
આવે. જ્યારે વિષયવિષની ઇચ્છામાત્રથી આત્મા પટકાય છે. વિષયલ પટો ઘેર સંસારસાગરમાં ડૂબે છે જ્યારે વિષયત્યાગી (નિરપેક્ષ) આત્માએ સંસારસાગર તરે છે. વિષયની ક્ષણિક મધુરતામાં મુગ્ધ બનીને વિકટ ભયસ્થાનામાં મૂકાવાનું ભયંકર જોખમ શાણા આત્મા ન વહેારે.
આવે તે વિષયેચ્છા
થાય.
શલ્ય દૂર ફેંકાય. શલ્ય નીકળી ગયા પછી આત્મા અને આહલાદ અનુભવે સહજ-સુખને લવલેશ આસ્વાદે.
દેહમાંથી ખાણુ ખસેડવામાં ન દેહના વિલય થાય. આત્મામાંથી દૂર ન થાય તેા આત્માની બરબાદી શલ્યને દૂર કર્યો જ છુટકે.
પુનીત પદ્મ વિજય પ્રસ્થાન કરી સૌ પાવન અને એ જ મહેચ્છા.