________________
કલ્યાણ
નવનીત:—ભાઈ વિનેદ ! મને તારા વિચારમાં વિકૃતિ લાગે છે.. માણસ ઠઠારાના અંગે અને લક્ષ્મીની ઘેલછામાં ઘડીભર માન મેળવી જતા હોય પણ નૈપેાલીયનના કહેવા મુજબ કે માણસ આવે છે ત્યારે કપડાંના ઠાઠથી અને જાય છે ત્યારે ગુણથી પૂજાય છે.
વિનાદ:—તારૂં માનવુ ગમે તે હાય પણ મને તે મારા અનુભવથી જણાયું છે કે માણસ જગતમાં લક્ષ્મીથી પૂજાય છે તેટલા જ્ઞાનથી નથી પૂજાતા.
નવનીત:— જગત લક્ષ્મીનુ પૂજારી, અને એથી લક્ષ્મીના મદમાં કે લક્ષ્મીના લેાભમાં પડેલા માનવીએ વચ્ચે માન ખાટી જતા માણસનું જરા પણ અભિમાન લેવા જેવું નથી.
વિનાદ:—મિત્ર ! તને દુનિયાનું જ્ઞાન નથી. આજે માનપાન મેળવવામાં કે સભાના પ્રમુખસ્થાનમાં મેાટા ભાગે લક્ષ્મીના લાડક– વાયાને જ સ્થાન મળે છે. એકલું ભણેલા માણસ સમાજમાં સ્થાન પામી શકતા નથી.
નવનીત:—ત્યારે શું બધુ લક્ષ્મીનુ જ સર્વત્ર સામ્રાજ્ય છે? વિનાદઃ—હા ! બધું ! સાંભળ
પૈસા વિણ જગમાં કાંઈ નથી હુ ભાઇ, પૈસાથી પામે માત સદા સુખદાઇ; જો હાય ભણેલા ઘણું કદી કા ભાઈ, પૈસા વિષ્ણુ જગમાં સદાય તે દુ:ખદાઈ. માટે જગતમાં લક્ષ્મીની જ બલિહારી છે સસ્કૃતમાં પણ કહ્યું છે કે સર્વે ગુળા: વાંચનમાશ્રયન્તે [ આ બધું સુરેશ એક બાજુ ઊભા ઊભા
સાંભળે છે.]
નવનીત: ભલે તને લાગતી હોય કે લક્ષ્મીની જ ખેલબાલા છે પણ મારી દ્રઢ શ્રદ્ધા બંધાએલી છે કે માનવ પાસે લક્ષ્મી એછી હશે તે ચાલશે પણ જ્ઞાન વિના નહિ ચાલે.
