Aashirwad 1969 05 Varsh 03 Ank 07

SR No.: 537031
Original Sutra Author: N/A
Author: M J Gordhandas, Kanaiyalal Dave
Publisher: Aashirwad Prakashan
Publication Year: 1969
Total Pages: 42
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Aashirwad, & India
File Size: 6 MB

Page 15

હિયાનું ધાવણ
શ્રી પીતાંબર નપટેલ ગામની શાળાના મકાનનું ઉદ્દઘાટન કરવા થાય એવી સૌ વિનંતી કરવા માગતા હતા, જેથી કેળવણી ખાતાના નાયબ પ્રધાન જગદીશભાઈ આવ- ચોમેરનાં ગામડાંને બે વાર સુગમ પડે. કેતર અને વાના છે એવી જાહેરાત ગામમાં થઈ એટલે ગામમાં નદીના પટ પર કાંકરી પથરાવે તે મોટર અને ઉત્સાહનું વાતાવરણ ફરી વળ્યું. ગામમાં કોઈ મોટા ગાડી જઈ શકે. અને પુલ કરાવે તો બારે નેતા કે પ્રધાન કે અમલદારે કદી પણ પગ મૂક્યો માસ રસ્તો ખુલે રહે. લેકેાની વાતે ખરી નહોતો. ક્યાંથી મૂકે? ગામ સ્ટેશનથી દસબાર માઈલ હતી. એટલામાં કોઈ મોટું ગામ નહોતું દૂર હતું. પાછાં રસ્તામાં નાનાંમોટાં બેત્રણ કોતર આવતાં એટલે ચોમાસામાં કંઈ ખરીદી કરવી હોય કે કોઈ હતા. એક નદી હતી, પણ ચોમાસા સિવાય ભાગે માંદું સાજુ હોય ત્યારે ભારે આપદા થતી. અરે, જ ત્યાં પાણું દેખાતું. પણ એ નદીના પટની રેતી ગયે વર્ષે જ સુવાવડમાં એક બાઈનું મોત થયેલું. એવી હતી કે ભાગ્યે જ મોટરગાડી એમાંથી બહાર ગાડામાં નાખીને પણ કયાં લઈ જાય. રસ્તો તો નીકળી શકે. છપ પાડીઓ પણ એ રેતીમાં ફસાઈ જોઈએ ને? પ્રધાન સાહેબ આવે તો તેમને પ્રત્યક્ષ જતી. એટલે રસ્તાના અભાવે આ ગામ જાણે વિખૂટું ખ્યાલ આવે અને તેઓ એ રસ્તાને પહેલી પસંદગી પડી ગયું હતું. આવા ધૂળિયા રસ્તે કેણ આવે? આપે તો લેકેની આપદા ઓછી થાય એટલે તો અને તાલુકાના છેવાડાના ગામે જાય પણ કેશુ? બાજુનાં ગામડાંના લેટે ય પ્રધાનશ્રી નીકળવાના હતા આ તો ગામઆગેવાનોએ કેટલો આગ્રહ કર્યો ત્યારે એ માર્ગ પર સ્વાગતની તૈયારી કરવાનું વિચારતા જગદીશભાઈ એ અનુમતિ આપી. આમ તે એય હતા. કેટલાકે તો અરલ ઓ પણ લખી રાખી હતી. બીજા પ્રધાનની પેઠે વાત ટાળત. પણ એ આ - ગામને માટે આ મોટો અવસર હતો. એટલે જિલ્લાના હતા અને આ જિલ્લો તેમને સુપરત થયે સૌને મન એને ઉત્સા હેય એ સમજી શકાય એવું હતો. એટલે લોકોની દાદ-ફરિયાદ સાંભળવા જવું હતું. આ બધામાં ગંગા ડોશીની તો વાત જ જુદી એ તેમની ફરજ હતી.
હતી. જ્યારથી તેમણે કહ્યું કે જગદીશભાઈ ગામમાં ગામમાં પ્રધાન આવે છે એ નક્કી થયું એટલે આવવાના છે ત્યારથી એમને તો દીકરી પરદેશથી સરપંચે સૌને આંગણું સાફ રાખવાનો સાદ પડાવ્યો. આવવાને હોય અને સા ગાંડીઘેલી બની જાય એવું ભંગીઓને ધમકાવી રસ્તા તો ઠીક, પણ ખણખાં- થયું હતું. જાણે “જગદીશભાઈ” નામ કાને પડતાં ચરાયે સારું કરાવ્યા. શાળાના માસ્તર સ્વાગતગીત જ હૈયામાં હેત ઊભરાઈ રહ્યું હતું. એટલે તે તૈયાર કરાવવા મંડ્યા. આવડા નાના ગામમાં હાર- વાસમાં અને ગામમાં પણ જેને તેને એ કહેતાં મનિયમ તો કયાંથી હાય ! એટલે બાજુના ગામના “એ તે હવે “જગદીશ ભાઈ...જગદીશભાઈ” થયો. ભાઈને ખાસ તેડાવ્યા. શાળા આગળ કેવો મંડપ પણ એ તો મારા ખો માં રમેલો છે. “જગલો', બાંધવો, ભજનની કેવી વ્યવસ્થા કરવી તેની પણ “જગલો” કહીને મેં એ મોટો કર્યો છે. એ મહિનાનો વિચારણા થઈ રહી. ગામમાં આ પ્રકારને પ્રસંગ હશે અને તેની બા રી ગઈ. એ જગલાને મેં પ્રથમ જ હતો. એટલે સૌને ઉત્સાહ પણ ભાર હતો. ધવરાવી મોટો કર્યો. મારો ગોવિંદે અને એ બેય ગામને પણ એમ હતું કે શું કરીએ ને શું ન સરખા. બેય એક સાથે ધાવીને મોટા થયા.” કરીએ.
ને જાણે મલકાત હોય, દીકરાની પ્રગતિમાં અલબત્ત, જગદીશભાઈને બોલાવવા પાછળનું રાચતાં હોય એમ ધીમે રહીને ડોશી કહેતાં: “તમે હેત તે આ ઉદ્ધાટન નિમિત્તે ગામની ફરિયાદો રજૂ જેજે તો ખરાં, જગુ મને ઓળખી કાઢે છે કે કરવાનો હતો. ખાસ તો સ્ટેશન સાથે જોડતો રસ્તો નહિ ?” ને જવાબ પણ તે મને મન આપતઃ “ના
ન્યાય, નીતિ અને સત્ય આચરણ વિનાને મનુષ્ય પિતે સત્યને અને કલ્યાણને પ્રાપ્ત કરશે એમ માને એનું નામ ભ્રમણ છે.