Aashirwad 1967 01 Varsh 01 Ank 03

SR No.: 537003
Original Sutra Author: N/A
Author: M J Gordhandas, Kanaiyalal Dave
Publisher: Aashirwad Prakashan
Publication Year: 1967
Total Pages: 47
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Aashirwad, & India
File Size: 6 MB

Page 34

ભક્ત સુરદાસજી
સુર, આ સુર, ભાઈ એને જગાડ. ગામ પર ધાડ આવી છે.” વૃદ્ધ પિતાએ આજ્ઞા કરી.
સુરતાના સૂર રેલાય રે...સંગીત સતાનાં અસદભા
મેાગલ લશ્કર ગામડાંઓનાં ગામડાંઓ તારાજ કરતું ચાલ્યું આવતું હતું. મદિરા તૂટતાં હતાં, ગામા લૂંટાતાં હતાં. બધા ભાઈ એ જાગી ઊઠવા, વૃદ્ધ પિતાએ પેાતાના હાથમાં તરવાર લીધી ભાઈએમાંથી કાઈ એ ભાલું લીધું, કેાઈ એ ધારિયું લીધું, ફરસી લીધી—વગેરે જે જે અચાવનાં સાધના હતાં તે સૌએ લીધાં. સુરે પેાતાના પ્રિય તંબૂરા હાથમાં લીધે. લશ્કર ગામની નજીક આવી પહોંચ્યું હતું. અધી રાત પસાર થઈ ગઈ હશે. સુરના પિતા મેાખરે ચાલ્યા, પાછળ સુરના છ ભાઈ એ. તે પછી ગામના લોક। ચાલ્યા. ગામને પાદર ખૂનખાર લડાઈ થઈ. વૃદ્ધ પિતાએ કાળા કેર વર્તાવી દીધા. તેમના ઝની સામનાથી ઘેાડી વાર મેગલ લશ્કર સ્તબ્ધ થઈ ગયું. છેવટે તેઓ મરાયા. હજારા માણસાના તે લશ્કર સામે સા–બસા માણુસેનું શું ગજું? વૃદ્ધ પિતા ગયા. સુરના છ ભાઈ એ પણ તે જ ગતિને પામ્યા. સુરે આ બધું જોયું. તેનું મન ઉદાસ થઈ ગયું. તે યુવાન હતેા. તેના મુખ પર બ્રહ્મચર્યંનું તેજ વ્યાપી રહ્યું હતું. તેણે ધાયુ`' હાત તેા પાંચ-પચીસ દુશ્મનાને તે ધાયલ કરી શકત, પણ તેણે તે ભા ગ્રહણ ન કર્યાં. તે ત્યાંથી ચાલતા થયા.
જંગલમાં થાડે દૂરથી અવાજ આવી રહ્યો હતા : ‘પાણી, પાણી.’ સુરે તે તરફ જોયું તે ચંદ્રના આછા પ્રકાશમાં ભોંય પર ઢળી પડેલા ધાયલ થયેલા મેાગલસૈનિકા પાણી માટે તલપતા હતા સુર તેમની નજીક ગયા. તે પાણી લઈ આવ્યા. મૃત્યુશય્યા પર પડેલા, અંતિમ શ્વાસ લઈ રહેલા તે સૈનિકાએ હિંદુ યુવકને પેાતાને પાણી પિવડાવતા જોયા અને તે શરમાઈ ગયા.
૧. હરિપ્રસાદ એ. આથાય
સુર માઈ લેાના માઈ લેા ચાલીને આવતા હતા, તેને ખૂબ જ થાક લાગ્યા હતા. પાણી વગર ગળુ સુકાઈ જતુ હતું એક ગામમાં તે આગ્ન્યા. સદ્ ગૃહસ્થનું ધર જોઈ ને તે ઊભા રહ્યો. અંદરથી એક
૫
સ્ત્રી ખડકી પાસે આવી. સુરે પાણીને માટે માગણી કરી. તેણે મૃદુ સ્વરથી કહ્યું, એન, તૃષા લાગી છે. ઘેાડું પાણી ીવા આપશો ?’
હે મસ્ત પુરુષ ! તારી સેાહામણી આંખા જોઈ તે મને ખૂબ જ આનંદ આવે છે. કેટલી સુંદર આંખા છે! જો હું અહીં રહે તે પાણીની સાથે ખાવાનું પણ મા શ.' સ્ત્રીએ કહ્યું,
• અરે, શું મે ખેાળ્યાં, આ આખા !' કહેતાં ...તેણે પેાતાની સુંદ. આંખા તરત જ સાયાથી ફાડી નાંખી, ‘જે સુંદર ખીજાઓને પાપમાં નાખતી હાય તે સુ ંદરતા કરતાં અસુંદરતા સારી છે. ધેા એન ! આ આંખે! ' કહેતાં પળવારમાં બન્ને આંખાના ડાળા બહાર કાઢી નાખ્યા. જે લેાકાએ આ દૃશ્ય જોયું તે દિગ્મૂ થઈ ગયા અને સુરને ભક્ત સુરદાસજી કહીને સમાવ્યા. અંધ સુરદાસજી ચાલતા થયા. તેમણે પાણી પણ ન પીધુ.
*
સુરદાસજી રાલ્યા જતા હતા. જે રસ્તે ચાલતા હતા તે રસ્તાની માજુમાં એક કૂવા હતેા, અખે દેખાતું નથી, એક એક તેમના પગ લપસ્યા અને કૂવામાં પડી ગયા શ્વિરકૃપાથી કૂવામાં ડૂબી જવાય તેટલું પાણી ન હતું. સુરદાસજીએ છ છ દિવસ તે રીતે કાઢયા. ભૂખ તેમને સતાવી શકતી નહેાતી. તેમની તૃષા ચાલ ગઈ હતી.
વાતાવરણમાં ચારે તરફ શાંતિ હતી. આકાશમાં પૂનમના ચંદ્ર સા’। કલાથી ખીલી રહ્યો હતા. સુરદાસજી આવી ની શાંતિમાં છ છ દિવસના ઉપવાસ પછી પણ આનથી ગાઈ રહ્યા હતા...
‘તુ' તા તેરા સચ્ચા પ્રભુ ! ધન્ય તેરી સાયબી.’
સહુસા કા એ તેમનેા હાથ પકડ્યો અને તેમને કૂવાની બહાર લાવ્યા. બાદ આંખા પર હાથ ફેરવ્યા અને તરત જ સુરદાસજી દેખતા થયા.
ભગવાન મુરારિનાં દર્શન થતાં જ સુરદાસજી ખુશ ખુશ થઈ ગયા અને કહેવા લાગ્યા, પ્રભુ !