Pathik 1990 Vol 30 Ank 01 02

SR No.: 535349
Original Sutra Author: N/A
Author: K K Shastri and Other
Publisher: Mansingji Barad Smarak Trust
Publication Year: 1990
Total Pages: 100
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Pathik, & India
File Size: 6 MB

Page 61

“બસ! ઈ જ તકે ગમેતો. કેકી ગજબ શાન લગી પઈ આય! ખબર નય, વડે સેરમેં ધનજે ઢિગતે વિઠલ માડુ સુખ-શાન્તિલાય લુછી ભેરે શે આય. ઠેક-ઠેકાણે ઝાવા વિજેતા છતાંય ઇનકે સુખ ન મિલે-શાન્તિ નતી મિલે !”
અલકા સુણીને ખિલી પઈ, પિય ખિલજે મર્મ સમજાયલા ચૅ “ હાશ! આ તે છુટીમેં મુંકે મનમેં ઈ જ તે ક કે નંઈ ગમે, અંઇ ચેતા તે વેસા સ્થિતી.”
જે ગામજે વાતાવરણ હકીકતમેં ભભરેલે આય. તરાઈ ને લિલોતરી ડિસજેતી ઉતે જ પાણ વૈધાસી.
હલધે હલંધે ગિરીશ ગાલ કે: “અધ્યાપકૅ લા સે સુખ આય, જે વિદ્યાર્થિ કે ભણાયમેં ડ ક પુરે થિયેતે તે જ ખબર નતી પે ને તે પુઠિયાં આંકે અાજે સંગાથ મિલી બે આય.”
“અંઈ અરુણાજે સંગાથજી ગાલ કર્યો તો ?” અલકા ગિરીશ સામે ન્યારીને ચેં : “આંઉ કાલ ઉથીને, હિન કૅલેજછ કરી છડીને બઈ કૅલેજ હ ઈ તે વિસે તડે પણ અરુણા મું ભેરી હુંધી ? નભિમે Lonly life (એકાંત જીવન) લિખલ વે ત તે છે કે ભુસી સગે?” અલકા મા મડ મનજી ગાલ મેં : “કડે કહે તે નિરાશા કેડ જ છડે નતી. મનમેં અચેતે જે હી જિધગી પાંખ નાંય. પાંજે અસ્તિત્વ જ નાંય તડે એંજે વિચાર કી થિયે એફ-વાય’ પાસ થઇ તકે કમેં અવા મુજે વિંયાજી ગાલ હિકડે અયોગ્ય ને અભણ ધુકાનદાર મા સાથે નક્કી કરવા હુઆ. મુંકે ગાલ ભાસઈ ન ને મેં સ્વીકાર ન કર્યો, ને અજ જિન કડી હાલતમે અઈવાં એંઠી હાલતમે કેય પણ સમજુ મા સ્વીકાર કરે ઍડા આસાર ડિસજે નતાં.” પિય અલકા ગિરીશ જે મેં સામે નારીને મેં ; હી હકીકત આય, ગિરીશ! કેર મેં જોડાને સ્વીકાર કરેલા સાહસ કરિ છે ?”
ગિરીશ અલકાકે સમજાયલા ચૂં: “કંઈ વરી ગાલગાલમેં બિમારીછ ગામ કે કર્યો તા! મું ભરોસો રાખે. આંકે કીં નાંય , મનમેં ભ્રમ ભરાયું આય.”
અલકા ખિલી પઈ, પિય ચૂં: “ભલે, અંઈ ચેતાં તે અહે માન્યાતી !”
ના, ઈ ચઇને વરે નંઈ. અજ ડી પુઠિયાં અજે મનમે બિમારી જે વિચાર મનમેં પણ આ ખપે. કે મને તેં જ સે અઈયે !”
અજ ડી સુધી અલકાસે ઇતરી આવતા, હુભસે કેય ગાલ ન કે વે, કડે કે અલકા વિચાર પણ ન કે વે. અજ ઇનકે ગિરીશછ ગાલ ગમી ગઈ. ઈ મનોમન ખુશ થઈ,
બેય તરાઈ વટે પુગા હુધા તડે અલકા ચે ; “હા-હી, ગના હી ઉ જ તરાઈ આય, જેકે પરેમાનું જ્યારે કોને અંઇ ખુશ ગ્યા હુઆ.”
ગિરીશ નજર . સિંહે નાલે છે તેને બંધ બંધીને પાણીજો સંગ્રહ કરે આવે છે, તે કે તરાઈજે સવરૂપ મિલી લે છે. કિનારે મથે લિલાતરી હુઇ. તરાઈનું લિખ પર નિંઢા ગામ વસલ છે. વિચારો કે ખન ઝું પડયું હઇયું. ગિરિશ તરાઈ વટે વેએ. ખાસજી બઉ મથે ચડાય, પિય નિચે નમીને, અંજલિ ભરીને તરાઈ જે પાણીસે મેં ધુણ લગે,
અવકાસચંઈ તરાઈજે પાણી ખાસ આય. અંઇ પણ પાણી હાથ-પગ ને ધુઈ ગિતે ?” અલકા મથે ધુણાયને ના ચે. પગમેનું ચમ્પલ લાવ કરને વટે વઈ રઈ.
ગિરીશ હાથ પગ માં ધુઈ કરેને રૂમાલસે મે ઉગણ લગે. અલકા વટ અચી પટનેં લગલગ વિઠે. પે ત ગાલ મનમેં આવઈ ને પિય ચપd આઈ : “અરુણા! સેજઈ વિચાર કાયા અરુણા ન મિલઈ ને કંઈ પણ અજ મિલ્યા ન હુવા ત મુકે તો ધરમ ધકા પો હે !” એકટ-નવે.૧૯
પથિક-દીપેસવાંક
૫૮