Prabuddha Jivan 1961 Year 22 Ank 17 to 24 and Year 23 Ank 01 to 16

SR No.: 525946
Original Sutra Author: N/A
Author: Parmanand Kunvarji Kapadia
Publisher: Mumbai Jain Yuvak Sangh
Publication Year: 1961
Total Pages: 250
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Prabuddha Jivan, & India
File Size: 20 MB

Page 140

Viteshdotomatoests with th
પ્રબુદ્ધ જીવન
પહેાળી ચારસ બ્રેાલકી ઉપર ચાર પડાળનું ચપટી ડુંગરાળ લાદીથી છાએલ છાપરું, ને માથે કળશને પથરા ઊભા ખાસેલા! માંય એક એરસિયાશા પથ્થર, મૂઠી જેવડા શંખ, દીવા પ્રગટાવવાનું કાડિયું ને વચ્ચેય ખૂટું શિવલિંગ ગેાળમંટાળ ભેટૅલુ', 'ધેાલકી કહે કે ગેાખલે, બારણું બારસાખ કશું ન મળે. નેત્રે નાનકડા ઘટ ટિંગાય ને બહારની ગમ એક મેડી પયા નદીની અવેજી ભરવા મૂકેલો. ભગત ભાવિકે ભેજુ દાડાવીને જ નદીજીતે ઓળખી લેવાના ! આજુમાજુ ગૌરી, ગણેશ, ભૂતભૈરવ, કાષ્ટના પત્તા ન મળે! મેળાતહેવારે ક્યાંક ઉપડયાં હરો. હ્રાસ્તે. અમે થેાડી જ અમારા પ્રેગ્રામની તારીખ અગાઉથી જણાવી હતી? બૂઢા શત્રુ એકલા જ મઢેલા નદી સામે નજર માંડીને બાપડા જીવ એસી રહેલા, એક તા દેવ નદી ખેઉનાં ધડપણુ, ને તેમાં વળી આવા વિકટ પહાડના વસવાટ. એકલવાયું લાગતુ હશે સ્તા,
મેં તે। કૃષ્ણાનંદની દુકાનેથી આણેલાં ધૂપ-દીપ નૈવેદ્ય કર્યાં. શ્રદ્ધાભક્તિસમન્વિત થઇને મઠુિમ્ન સ્તોત્રના થોડા શ્લોકોથી આ ઊંચે બેસણું ખેડેલા દેવાધિદેવ ભોળા ગિરનારીનાં સ્તુતિસ્તવન ને પરકમ્મા કર્યાં, ને શ્રૃદ્રા બલીવ'ને પણ પૂછપર્શ કરીને ગલીપચી કરી. બેઉ બૂઢા અમારી આ વગર ઇન્ટીમેશનની મુલાકાતથી અને મારા સ્તવનપૂજનથી ખુશ થયા લાગ્યા.
આ થાનકમાં કાઈ રડયું ખયું દરશણુમાનનાવાળુ આજુબાજુની ઊડેની ખીણેમાંથી આવી ચડે તે દિત્રસે જ દેવ પૂજાતા હશે; તે મેળા તહેવારે વરસમાં એકાદ બે દિવસ બાકી વર્ષાસનની જમીન ખાનારા પૂજારી ગામને કોઇ ભૂદેવ, જજમાન સિવાય, નરી પૂજા કરવા એકલા તે વરસને વચલે દહાડે ય કદિ અહીં આવતા હૈાય એવુ લાગ્યું નહિ.
આ મંદિરની પડખેાપડખ તેવી જ પણ એકાદ છુટ નાની બીજી એક ઘેલકી છે.
- ગંગારામ યહુ કયા હૈ?
‘ ધરમસાલા. ’
જાત્રાળુક્ષેાક આવે જાય, કાઇને રાત પડી જાય કે તાકાન ખરાને કારણે રહેવુ પડે તે રહેવા સારુ બાંધેલી. મેં માંય પેસી પછીતે માથુ અડકાડીને પગ લાંબા કર્યા તો કમ્મર નવા બહાર નીકળી 1
કે; પરગજુ શિવભકતે પરમાથે પ્રેરાઇને ખાંધી કે બંધાવી હશે.
મારા સાથીઓમાં .ખાંકેલાલજી આ સમાજી, મૈં માયાદાસજી ખ્રિસ્તી, એમને બૂઢા મહાદેવજી જોડે ઝાઝી મડાખત ન મળે. જરાક ચક્ષુમેટ કરીને કુદરતની શાભા નિરખવામાં તલ્લીન થઇ ગયેલા.
મૂના પીનાચની ઊંચાઈ લગભગ ૯,૩૦૦ ફીટ જેટલી છે. આ પ્રદેશનુ સૌથી ઊંચું શિખર ભટકાટ અહીંથી બાજુમાં જ યાર્ડ દૂર ઊભેલું નજરે પડે છે.
નવેમ્બરની
૪થી તારીખ. આકાશ સાવ નિરભ્ર. ક્યાંયે તલપૂર વાદળુ' કે 'ધુમ્મસ નહાતુ. સૂર્ય'ના તડકા,-ભૂલ્યે, તા– આટલાં વસમાં ચડાણ ચડીને અમે આવ્યા હતા છતાં બપારે દોઢ વાગે અમને ફૂ મળું અને ચાંદરણા જેવુ ખુશનુમા લાગતું હતું. ઊગમણે આથમણે તે દક્ષિણે નજર પહોંચે ત્યાં લગી ઘીચ જંગલે। અને વનરાઇઓથી લાલદ અસખ્ય નાની મેાટી નીલવણી પર્વતમાળાઓ સાગર હેલે ચડ્યા હાય તેમ તેનાં નીલવશુ. માજાએ જેવી આગળપાછળ એક બીજી
તા. ૧૬-૭-૬૧
ઉપર દાઢ કરતી સેંકડા માઇલ સુધી પથરાએલી ભળાતી હતી. ઉત્તરે કાશ્મીર સીમલાથી છેક તેપાળ સુધી માલને અડીને ઊભેલી ૨૦-૨૫ હજાર પીટ ઊંચી સ્ફટિક જેવી શુભ્ર બરફમાળા ! મણિમહેશ કન્નાસ, ખદરપૂંછ, સુમેરૂ, શિવલિંગ, ભગીરથ, ચેખબ, સતાપથ (કેદારન્નરી), નીલકંઠ, કામેટ, હાથીપત, ગૌરીપત, શ્રેગિરિ, નદાઘૂરી, ત્રિશૂળ, નાદેવી, નાકોટપંચચૂલી, અપીનાંપા ને નેપાળના વિરાટ દિગ્પાલે સુધી સેકડા માલની લંબાઇમાં ઊભેલી આ બરફમાળાનાં સો દેસેાસે ખરકશિખરા ગણી લ્યે.. ત્રિશૂળ નાહ્યૂટી જેવાં કેટલાંક તે નજીક પણ એટલાં ભળાય કે એનું એકેએક ગ્લેશર ને એકેએક વળુપાંસળુ વરતાય. જાણે હાથ લાંખેા કરીને અડી લઇએ.
અદ્ભુત દૃશ્ય હતું. એ આનંદસમાધિમાં પંદરવીસ મિનિટ કેમ નીકળી ગઇ તેનું કાંધુને ભાન જ ન રહ્યું. ફોટા કૅમેરાવાળું પણ ભૂલી ગયા !
અંતે ટાઢ વાવા લાગી ત્યારે અમે હાશમાં આવ્યા. ઘડિયાળ જોયુ, તેમાં દાઢ ત કયારને વાગી ગયેા હતેા. ઉતાવળ કરવાની જરૂર હતી જ. છેટા પીનાથનું મંદિર માઇલ જેટલે નીચાણે દેખાય. પણ પાછલા પાંચ માઇલના પાંચ કલાકે અમને જે ડહાપણ શીખવ્યુ હતુ તે જિંżગીભર ભૂલાય તેવું નહતું. નાના પીનાથ પછી તેા ધર લગીની વાટ મારી જાણીતી હતી. પણ નાતે મંદિરે પડોંચવાના દોઢ બે માઇલ કેટલેા વખત ખાય તેનુ ભલુ પૂછ્યુ. ઝટઝટ ફાટા લઇ ઉતરી નીકળવાની શ્ર માં ખાંલાલજીએ પેાતાનુ સ્વેટર કાઢીને મંદિરની છાપરી પર મૂકેલુ' તે ત્યાં જ રહી ગયું! બાંકેલાલજી આ સમાજી, માતામાદેવને માને નહિ. પણ દુનિયાં બંધીના હૅવાધિ દેવ પાતાનું ક્રૂરજંદ પોતાને ભૂતે એ કેમ સાંખે ? આખે રસ્તે ને ધેર્ નૈનીતાલ પહોંચતા સુધી સ્વેટરને બહાને યાદ કરાવ્યા 1 પાછા પોતે ધરડું પાન. આટલી ઊંચાઇએ એસી રહેલા. રાતના ટાઢ પણ વાય ને ?
વળીનીકળ્યા. ત્રીજે જ ડગલેથી લાકડી જેવું સીધું ઉતરાણુ શરૂ. ખેસી એસીને જ માંડ ઉતરાય. પાંચસા રીઢ ઊતર્યા પછી પાછી પાછલા પાંચ માઇલ જેવી ઉતર શરૂ. પણ હવે તે ઉતરાણુ જ મોટેભાગે ઊતરવાનાં હતાં. છતાં વચ્ચે વચ્ચે કયાંક સ-પચાસ શીટ સુધી અગાઉની જેમ ઘુરબિલાડાંની કસરત કરવી પડે. આ તરફ પણ એકાદ જગાએ જંગલ તળે દારડાં નાંખી ગગારામે ખેચ્યા. ત્યારે અમારાથી ઊભાં ચટ્ટાન ચુડાયાં. નીચલા પીનાથે પહોંચ્યા ત્યારે બપોરના ૩-૩૦ વાગી ગયા હતા!
આ નાના પીનાથ મંદિરનું વન અગાઉ કરી ચૂકયા હ્યુ. મંદિર બસે કે વધુ વર્ષ જૂનું છે. ખાસ્સુ ૨૫-૩૦ ફીટ લાંબુ પહેાળુ ફરતે ચામાન, વડી, માસી એવી આંત ઓછાં બારણાં બાંકારાંવાળી ધર્મશાળા, વગેરે છે. કાર્તિકી પૂનેમે અહીં વાર્ષિક મેળે! ભરાય. આસપાસના પહાડી પ્રદેશની ખીણાનાં ગામડાંનાં ખેડૂતકુટુંબે ઊતરી પડે, ભૂલ્યા, ચડી આવે
શિયાળાના દિવસ, છ વાગે અંધારું થવા માંડે. અમારે હજુ ચાર માઇલનું કપરૂ ઉતરાણુ ઊતરી કાસી નદી ઓળંગી, સામે પાછે કૈાસાનીના પહાડ દાઢ હજાર ફીટ ચડવાના બાકી હતા. એટલે જુવાન પીનાથ જોડે વધુ મહેાખત કરવી છેાડી અમે ઝપાઝપ ઊતરવા માંડયું. શરૂના જ ઉતાર સાથી વસમા છે. પણુ આ નાના પીનાથે દર ચૌદશે પૂજા થાય તે લેાક પણ દરશણુ માનતા બ્રહ્મભેજ વાળુ કાઇને કાઇ આવે. તેથી આ ખેડા ચડાણુ પર પગથિયાં બાંધ્યાં છે. સે। દેઢસે વરસનાં જૂનાં હશે. બિસ્માર હાલતમાં છે. લગભગ છસે જેટલાં અમે