Prabuddha Jivan - Tarun Jain 1935 Year 02 Ank 01 to 15 - Ank 10 is not available

SR No.: 525920
Original Sutra Author: N/A
Author: Tarachand Kothari
Publisher: Mumbai Jain Yuvak Sangh
Publication Year: 1935
Total Pages: 122
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Prabuddha Jivan, & India
File Size: 9 MB

Page 27

તરૂણ જૈન : :
અધમ સાધુતા યાને અચોગ્ય દિશા
પ્રયાજકઃ–વીરકુમાર 3
Callin
-: આવતાં પાત્રો :મુની કીર્તિ સાગરજીઃ અયેાગ્ય દીક્ષાના વિરાધ ફેલાવી જૈનરાસનની કીર્તિ પ્રસરાવનાર પવિત્ર સાધુ નીતિકાન્તઃ જૈનરક્ષક સેવાદળના સરદાર. આ સિવાય સ્વયંસેવા વગેરે. અક ૧ લા. પ્રવેશ ૧ લા. (જૈન સેવાદળના સ્વયંસેવકા ચાર ચારની હારમાં ગાવાઈને ઉભા છે. પાંચ પળ મધુર સ્વરથી એન્ડ વાગે છે. પછી સરદાર નીતિકાન્ત હાથ ઉંચા કરે છે એટલે બેન્ડ બધ રહે છે અને સૌ પ્રાર્થના કરે છે. નીતિકાન્ત ખેલે છે અને બધાં ઝીલે છે.) (વંદેમાતરમ્ના ઢાળ)
પ્રાથનાઃ—
.................................ANAN ANTANANA...
આ ટુંક નાટિકાને હેતુ દિક્ષાના વિરાધ અર્થે નથી. દિક્ષા એ મનુષ્યને ભવસાગરમાંથી તારનારી અમૃત ગુટિકા છે. અમારા વિરાધ છે માત્ર બાલદિક્ષા અને અયેાગ્ય દિક્ષા સ્હામેજ.
વન્દે મહાવીરમ
સુધર્માંત્, સુકર્માં મ્, જીનકુલ તારકમ્ ભકતાધારકમ્ મહાવીરન્ વ મહાવીરસ્—દે મહાવીરસ્ (પ્રાર્થના કરી રહ્યા બાદ) સ્વયંસેવક નં. ૧ઃ—આપણા જૈન સમાજની પ્રાચિનકાળની જલાલી આજે અસ્ત પામી છે. સાપ ગયા છે અને તેના લીસેટાં પણ રહેવા પામ્યા નથી. વમાન કાળમાં આપણા સમાજની જે દુર્દશા થઈ રહી છે તે શાને આભારી છે તે જ સમજાતું નથી.
સરદારઃ-વીરપુત્ર,એનું કારણ ખીજું શું હેાય? જેમ આપ મુવા વિના સ્વગે` જવાતું નથી તેમ આપ બગડયાં વિના દુર્ગાંતિ પણ આવતી નથી. જે જૈન સમાજ એક સમયે સંસ્કૃતિની ટોચે હતા, માનવતાના શિખરે વિરાજતા હતા તે આજે પતનની ઊંડી ખાઇમાં પડયા છે ચોમેર કાળાં વાદળાં છવાઇ રહ્યાં છે. ચામાસાના વાદળાંમાં સુ` છુપાઇ જાય તેમ આપણા સમાજમાં અંધકાર સિવાય ખી
કષ્ટ નથી.
૩
જેમના પર નજર ઠેરવી શકીએ તે આપણી સાધુ સંસ્થા પણ કેટલેક અંશે આપણી અવનતીનું કારણ બની છે. આપણાં આગમામાં જે જે બાબતોનો નિષેધ કરેલા છે તે બધી બાબતામાં આપણાં સાધુએમાંથી જ કેટલાક જ્યારે પાવરધા બન્યા હોય ત્યારે પછી સંધ સમુદાયનું તે પુછ્યુજ શું ?
સ્વ: ૬-પણ આપણી સાધુ સંસ્થા તે જગતની ક્રાઇપણુ સાધુ સંસ્થા કરતાં વધુ ઉત્તમ મનાય છે !
સરદારઃ-સાચી વાત છે, ચારિત્ર્ય અને સન્યસ્ત તથા ત્યાગની ભાવના તે આપણી સાધુ સ’સ્થાની બેનમુન છે; પરંતુ આપણા સાધુઓમાંના કેટલાક સમયને એળખવાને બદલે પ્રાચીન ચીલા જાહે-પરજ ચાલી રહ્યા છે અને આપણને જમાનાને અનુકુળ ઉપદેશામૃતનું પાન કરાવવાને બદલે આધુનિક સમયમાં જેને ઝેર કહી શકાય તેવું પીરસી રહયાં છે.
સ્વયંઃ ર–સાચું કહે છે. નીતિકાન્તભાઈ! આપણી ચામેર ાર તિમીરનાં ગાઢ આવરણા વીટળાઈ ગયા છે. સ્વયઃ ૩–અને એ આવરણામાં આપણી દુર્દશાનાં ઢાલ વાગી રહ્યા છે. ''
સ્વયંઃ ૪–૫ણ એ આવરણાનાં પડળામાં આપણે કયાં સુધી અટવાયા કરવાનું છે?
સરદારઃ—જ્યાંસુધી આપણે પોતે એ આવરણાને છેદવા કટીબધ્ધ નહી થઇએ ત્યાં સુધી આપણી મુકિત શકય નથી. જે આપણે વેળાસર નહી ચેતીએ તે આપણી અવનતીની ખાઇ વધુને વધુ ઉંડી બનવાની છે અને આપણી આસપાસના અધકારનાં આવરણો વધુને વધુ ગાઢ બનવાના છે.
સ્વયઃ પ્–પણ નીતિકાન્તભાઇ ! આ બધી મેધમ વાતા અમે શે સમજીએ ? એ આવરણા શા છે ? એને માટે કાણું જવાબદાર છે ?
એ બધું કઈ વિગતવાર સમજાવે તો સારૂં ? સરદારઃ—તે' ઠીક પ્રશ્ન પૂછ્યા, વીરમણી ! એ આવરણા છે. અંધકારના, અંધકાર છે અજ્ઞાનતાને કારણે, અને અજ્ઞાનતાનું કારણ આપણાં કહેવાતા જ્યોતિ ા છે. · આપણા આગેવાને તદન રૂઢીચુસ્ત અને કુમ ુક સમા છે. બીજી તરફથી આપણે ઉધ્ધાર માટે
સ્વય' : --પણ એવુ' તે તેએ આપણું શું અનિષ્ટ કરી રહ્યાં છે. ખરી રીતે તે આપણે તેમને લીધે ઉજ્જવળ છીએ. તેમની પાસેથી અંધકારને ભેદવાના જ્ઞાનરૂપી પ્રકાશ આપણૅ મેળવવાની આશા રાખીએ છીએ. આપણા તેા એ સુકાનીએ છે. આ કીર્તિ સાગરજી મહારાજના જ દાખલેો લે ને ? આપણા તા એ રાહબર છે.
સરદારઃ—એ સાચી વાત છે; પરન્તુ આપણા સાધુ સમુદાયમાં એવા મુનીવા બહુ જુજ છે. બાકી તે ઝગડાખારી કલેશ, હઠાગ્રહ, અભિમાન અને એવા દુર્ગુણોથી છવાયલા સાધુએ પણ છે કે જે માત્ર પોતાના કકકા ખા કરવા ખાતર સમાજનું સામુદાયિક હીત જોખમમાં મૂકે છે. અંદર અંદર સપ ફેલાવે છે. અને તેમને સમગ્ર સમય આવી ટેટા કીસાદોમાં જ વ્યતિત કરે છે.
મેાના વાંચન મનનતે બદલ ઝગડાખારીમાં સમાજનું હિત પણ સ્વયં : ૮-એવા તે કયે વર્યાં છે કે જે આપણાં પવિત્ર આગ
અંગાડે છે ?
સરદારઃ-બાદિક્ષા ઉત્તેજક નામથી એ વર્ગ એળખાય છે. નાની ઉમરનાં અને અણુસમજી બાળકાને સીધા મેક્ષમાં મેકલવાની આ વર્ગી તમન્ના સેવે છે. શાશનની એ માગે મહદ્ સેવા તવાય છે. તેમ એ વ માને છે. જે બાળકા ધર્માં એ ક્યા ઝાડની ચકલી છે તે પણ નથી જાણતા હેાતા તેમને કાંતા તેમનાં માબાપાને લલચાવીને કે પછી ઉઠાવી જઇને દિક્ષા આપવામાં આવે છે. અરે ! વિધી વિના પણ કપડાં પહેરાવી દેવાય છે. --પૂ.