Prabuddha Jivan - Prabuddha Jain 1932 11 Year 02 Ank 02 to 05

SR No.: 525792
Original Sutra Author: N/A
Author: Chandrakant V Sutaria
Publisher: Mumbai Jain Yuvak Sangh
Publication Year: 1932
Total Pages: 32
Language: Gujarati
Classification: Magazine, India_Prabuddha Jivan, & India
File Size: 3 MB

Page 25

જ્ઞાતિ અને ઘોળ
Reg. No. 8, 2017 Tele. Add. 'Yuvaksangh'
પ્રબુદ્ધ જે ન.
સમાજ, ધર્મ અને રાષ્ટ્રની સેવા બજાવતું નૂતનયુગનું જૈન સાપ્તાહિક
તે
S
કે નકલ ૧ અને વાર્ષિક રૂા. ૨-૮૦
શ્રી મુંબઈ જૈન યુવક સંવનું મુખપત્ર,
તબી:-ચન્દ્રકાન્ત વી. સુતરીયા,
વય ૨ છું, કે ૫ .. શનીવાર તા. ૨૬-૧૧-૧૯૩૨,
એક પ્રશ્ન.
ધનુ રાઈ * કોકીલા ટહુકતી હતી, એનાં મીઠાં મીઠાં મધુર ગાન “હ ટહના વનિ સારાયે વન્ય પ્રદેશમાં મધુરતા સી'ચન કરતાં અગમ્ય ભાવે પ્રદર્શિત કરતાં હતાં, અને એ નવ પલ્લવિત વૃક્ષે વિહ ગાના મધુરાં મંજુલ કલ્લોલમાં આનંદ મગ્ન થતાં વિણામુગ્ધ સર્પ શા ડાલી રહ્યાં હતાં, એના ડોલનમાં અજબ માધુર્ય હતું એના હાલનમાં અનેરાં ગુધાર્થ ગુથાયેલા હતા અને એ પેલે છે સહ સ્રરમિ નૈસગિકના પ્રાકૃતિક સૌંદર્યમાં વિલીન થ ઉડાને ઉંડા નીચે ઉતરી રહ્યું હતું.
લીલી લીલી કુંજો-હરીઆળા ક્ષેત્ર પર બેઠે બેડે એ માનવી કે’ ગહન વિચારવમળમાં ગાથાં ખાતે અગમ્ય સ્થાને ભ્રમણ કરી રહ્યા હતા, એકાએક તે ઉઠો, પાસેના લત્તામંડપમાં જઈ કુદરતી સૌંદર્યને નિરક્ષવા લાગે, તેના સૈદય મિમાંસુ નયનને કાંઈ શાંતિ વળી, તેનું મુખાવિ દ સ્મિતથી ચમકયું. તે નિરખતે નિરખતે લતામંડપના ઉપરના ભાગે ખીલેલી એક સુંદર વેલ સમીપે આવી રહે, હેના સંદર્ય પર માનવી થેલા બન્યા. એ વિકસેલ સુંદર વેલને નિરખી રહ્યા.
એકાએક હેના પરવાળાશા એ ખીલ્યા, અંદરથી મધુર 4ની નિકળે, અય વેલ ! કે’ ક્રર માનવ અહિં આવી આ તારી સુંદર સુકેમળ દેહલતાને કચરી નાખે છે ?
તો શું વળી ? આ હદય આનંદભીનું બને” - કેમ ? શું તારા હૃદયમાં જરાયે કષ્ટ ન થાય ? “શાને થાય? હારી આ દેહલતા છંદવામાં પણ તહેનાં હૃદયમાં આનંદ ત તે ઝરો ને ! એટલી ઉપયોગિતા આ મારા અંગની ખરીને ? કેઇના ક્ષણિક આનંદને ખાતર પણ સર્વસ્વની આહુતિ દેવી એનું નામજ ખરે આનંદ.
માનવી પ્રત્યુત્તર સાંભળતાં જ સ્તબ્ધ બન્ય, પુનઃ તે વિચારવમળમાં સરી પડ્યા, ધીમે પગલે પાછો ફર્યો વળી અટકો, મુખ મ પ્રતિ ફેરવ્યું, એક ઉદગાર કાઢયે “અહા ! તે પણ ચૈતન્ય ! પારકાને આહુતિ આપવાની શુદ્ધ ભાવના ! અડગ ધમ ! જ્યારે એકજ વસ્તુ પણ પારકાને બલિદાન આપવાની મહત્વાકાંક્ષા ધરાવે છે, ત્યારે આ જગતના માનવી પોતાના સ્વાર્થમાં અહોનિશ રચીપચી રહે છે ! કેવું આશ્ચર્ય ? એક જડ બીજું" ચેતન્ય ! એકને સ્વાર્થ બીજાને પરમાર્થ ! ??
માનવી નિશ્વાસ નાંખી જમીન પર ઢળી પડયે, નિશાદેવીએ પોતાનું સામ્રાજ્ય સર્વત્ર ફેલાવી દીધું. ઉષાના રંગ બેરંગી સ્વસ્તિકને બદલે આભમાં રૂપેરી તારલીઆએ નાચવા લાગ્યા, સાથે સાથે જડવસ્તુની પરમાર્થ વૃત્તિ પણ શું મનુષ્યમાં નાચશે કે ?
સૃષ્ટિના એ માનવીઓ ! આપશે કે પ્રત્યુત્તર આ પ્રશ્નને ?