________________
તા. ૨૦-૯-૧૯૬૪ બુદ્ધિપ્રભા
(૩૫ કવિ પરિસ્થિતિ પામી ગયા. વાત “ અરે પિલું....શું પિલું એ ફિરવતા કહ્યું “અરે ભૂલ્ય, મૂલ્ય, અરે હૈયે છે ને હોઠે નથી આવતું... નામમાં જબરે ગેટાળો થઈ ગયો. કંઈક “લ” પર હતું. લીલા તો નહિ ?” બાખે તો કાન્તાબહેનનો છે કેમ?”
મંકેડે વાડકામાં ગેળ મેળ ફરે બધાં સડક થઈ ગયાં. કવિનાં તેમ કવિએ ટેબલની આસપાસ આંટા પત્ની તો બિચારાં શરમીંદા થઈ ગયાં. મારવા માંડયાઃ “મને લાગે છે “વ'.
તમને તે કોઈ વિચાર કે નહિ ?” પર હતું, “વનિતા” તે નહિ. ?'
‘કાન્તાબહેન પરણ્યાં છેજ ક્યાં? “લતા તો નહિ ? ફાવે તેમ શું બાફે છે ? બાબા તે મદનભાભીને છે.”
ત્યારે નવનિતા ?” મદનભાની? સુધાકરભાઈ સાથે જેમને...' સુધાકરભાઈ ત્યાં જ ઉભા
મિતા? કનકલતા ? હતા. એ એકદમ ચમકયા. અરે મદનભાભી તે મધુકરભાઈને
“ના ના વનલતા ખરું ?” ત્યાં પરણ્યાં તે.. તમેય સાવ.'
ના એ પણ નહિ. હશે પણ
, તમે જમી તો લે. નામ તે પછી વાર્તાલાપ વધારે ચલાવ્યા વિનાજ
જડશે.” બધાં ક્યાં પડ્યાં.
પણ કવિને જમવામાં શો રસ એકવાર એક રૂપાળાં બહેન કવિને મળવા આવ્યાં. કવિને એમનું નામ
“લલિતા તો નહિ?” એમણે ખૂબ ગમી ગયું. પિતાના એક કારમાં પાત્ર તરીકે એ બહેનનું જ નામ પૂછ્યું. રાખવાનું તેમણે નક્કી ક્યું. થોડા “ના, ના. તરલા કે સરલા એવું વખત પછી કાવ્યની એમને ફરિણા કંઈક હતું.' થઈ. પણ પેલાં બહેનનું નામ હોઠ સાડા ત્રણ કલાક કવિ અને કવિપર ચડવું નહિ.
પત્ની વચ્ચે ઉખાણાં ચાલ્યાં, સ્ત્રીઓના - “ અરે સવિતા,’: કવિએ પત્નીને નામને કાશ આખો દી કાઢયો પણ બૂમ પાડી, “આપણે ત્યાં પેલાં બહેના હૈયામાં રમતું નામ હોઠ પર ન આવ્યું. આવ્યાં હતાં તે દિવસે સાંજે , તેનું .. અચાનક બાબાએ બુમ પાડી નામ શું હતું?”
બા, આ ટમીએ લવંગ વેર્યા.”
આવે
