________________
]
બુદ્ધિમભા [ તા. ૧૨-૨-૧૯૬૪ શીલા દીપકને રજાઈ ઓઢાડીને દીધું હશે પણ કોઈ નિષ્ણાત ડોકટરની તરત ડોકટરને બોલાવી લાવી. દીપકને મદદથી હજીય કદાચ શીલાને બચાવી ૧૦૫ ડીગ્રી તાવ હો!
શકવાની શકયતા વિશે દીપક વિચારી * “ ટાઇફેઈડ જેવું લાગે છે. ખૂબ રહ્યો. પણ સૌ પ્રથમ તો હવે તેને કાળજી રાખવી પડશે.” દીપકને કાને
એ વિષમિશ્રિત દવા પીતી આજથી જ ડોકટરના શબ્દો પડયા.
અટકાવવી જોઈએ એવું વિચારી તે ડોકટરનો ભય સાચો ઠર્યો. દીપક
એકદમ બેઠે થઈ ગયો. તે હજી ઘણે જ ટાઈફાઈડમાં જ સપડાએ હતે. ડોકટરે
અશક્ત હતો. જરાક વિરામ લઈને એક નર્સ રાખવાની ભલામણ કરી. શીલાએ કહ્યું: “હુ જ એની નસ તેણે શીલાને હાક મારીઃ “શીલા !” બનીશ.”
“આવી !” બાજુના ખંડમાંથી એકવીશ દિવસે દીપકનો તાવ અવાજ આવ્યો. ઊતર્યો. માંદગી દરમિયાન તેને કહ્યું અને જરા વારમાં શીલા આવી. ભાન નહોતું. વચ્ચે વચ્ચે જ્યારે તેને પતિને પલંગમાં બેઠો થઈ ગયેલો જોઈ ભાન આવતું ત્યારે શીલાને પોતાની તેણે કહ્યું: “અરે! તમે બેઠા કેમ સુશ્રુષા કરતી જોતે. શીલા વખતસર થઈ ગયા ?” તેને દવા પાતી, તેના પગ દાબતી, “ તું મારી ચિંતા ન કર, શીલા! તેનું માથું ચાંપતી અને સંબીને , હવે તારે તારી પોતાની કાળજી રસ તેમ જ દૂધ પાતી.
રાખવી જોઈએ.” ડોકટરે દીપકને જયારે ભયમુક્ત શીલા દીપક સામે જોઈ રહી. જાહેર કર્યો ત્યારે શીલાના જીવમાં જીવ તેને કશું સમજાયું નહિ. આવ્યો. શીલાએ કરેલી અણુથાક જ પિલી...પેલી..” દીપકે આડું સેવાનાં ડોકટરને મોઢે વખાણ સાંભળી જઈ કહેવા માંડયું. શીલાની નિખાદીપકનું હૃદય પીગળી ગયું. આવી વાસ આંખોમાં તે જોઈ શકશે નહિ પ્રેમાળ આં પતિભક્તિમય પત્નીને “પેલી દવાની બાટલી...” અને દીપપોતે ધીમું ઝેર આપ્યું એ વિચાર કરે એકાએક ઉ ર ચઢી આવી. આવતાં દીપક કંપી ઊઠે.
ઓહ ! હવે યાદ આવ્યું.” ધીમા ઝેરે પિતાનું કાર્ય આરંભી શીલા બોલી ઊઠી.
