________________
૭]
બુદ્ધિપ્રભા [ તા. ૧૦-૧૦-૧૯૬ મદનને જ ચૂકવવાનું હેય ને ! કારણ કે રૂપિયા ન આપે ? આવતે અઠવાડિયે મિત્રોમાં સૌથી વધારે પગાર એને જ તે જરૂરી આપી દઈશ.” યા “દોસ્ત ! મળતા હતા ને! "
તું જાણે છે ને કે જેની પાસે તે હું હાથ અને એક મિત્ર તે મદનની રૂબ. ધરૂં તેવો નથી. આ તો તું મારી ખાસ રૂમાં કહેતે હતો. “દસ્ત મદન ! તારે જીગરજાન દોસ્ત રહ્યો, એટલે આટલી થોડી જ કંઈ ફેમીલી–બેમીલીની ચિંતા માંગણી કરું છું. માત્ર સે રૂપિયા જ હો...' છે? આખે પગાર વપરાઈ જાય તોય એમ કહીને તેની પાસેથી કેટલીય વખત વાંધો નહિ.”
ઉધાર પૈસા લઈ જતા હતા. અને ત્યારે મદન કહેઃ “એવું નથી
અઠવાડિયાને કે પંદર દિવસનો આપે યાર ! ભલે અહીં હું એક છું, પરંતુ
વાય તે શું પણ મહિનાઓ ઉપર ધિર માબાપને પિસા મોકલવા પડે છે કે મહિનાઓ વિતી જતા છતાં એ પાછા બીજે મિત્ર: " પણ તે કેટલા?
મળતા ન હતા. પાંચ-પચાસ. તેથી વધારે તો નહિને?”
પરંતુ કંઈ નહિ, મિત્રોના ધસા ત્યાં જ ત્રીજે મિત્ર ટાપસી પરતે. થોડાજ કંઇ ખાટા થવાના છે? આજે “હા, હા, ઘરડાં માણસને એથી વઘારે સવડ નહિ હોય તો ભવિષ્યમાં પણ ખર્ચ પણ શે હેય ?'
કોઈ દિવસ આપ્યા સિવાય ઘેડાજ અને મિત્ર મદનના ગજવામાં રહેવાના છે ? અને જે કદાચ નહિ હાથ નાખી સિગારેટનું પાકીટ તથા
આપી શકે તે પણ શું થઈ ગયું ? લાઈટર કાઢતે તેને પાણી ચઢાવો.
આખરે તે મારા મિત્રો છે ને? થી “અરે યાર! તું તે જેટલો ખર્ચ કરે તેટલો એછે છે.”
ઢળશે તેય તે ખીચડીમાં છે... એવી
ઉદાર ભાવનાથી મદન મિત્રોને આપ્તજન - તે સાથે જ બધા મિત્રો એકી સાથે
સમાન લેખાતે હતો. બોલી ઊઠતાઃ જરૂર, મહિને ત્રણ રૂપિયા એ શું ઓછી રકમ છે?”
પરંતુ એક દિવસ ઓફિસમાં અને મદનને ઈછા-અનિચ્છાએ
કાપકૂપને કુહાડે પડયો અને તેની ખર્ચ કર્યા સિવાય ટકે જ તે નોકરી ગઈ છે તે સાથે ધીમે ધીમે મિત્રો નહોતા.
પણ ગયા. એટલું જ નહિ પરંતુ કેટલાક તેને માટે આ બેવડે આઘાત હતે. મિત્રો તે “યાર મદન ! એક પચાસ નોકરી ગયાને આઘાત તે હોજ.
------દીપોત્સવી અંક - - -
