Page Text
________________
૧૨૨
બુદ્ધિ પ્રભા.
સુધી જીવન વૃક્ષને પેષણ કરનાર માયાળુ, પિતાના અમાપ ઉપકાર વિસરી, તેનાથી કૃતઘ્ની હુ થઇ શકતી નથી. મને તમાસ પરના પ્રેમ કરતાં પિતૃપ્રેમ વિશેષ લાગે છે, હું ખૂલ્લુ કહું છું કે ને કે આપે મારૂ મન હરી લીધું છે. તેપણુ આ દે તે પિતૃકાયાžજ પડશે. કદાચ યુદ્ધમાં મને તમારી સાથે લઢવાના પ્રસંગ આવશે, અગર પિતૃ વિજય અર્થે આપના પ્રશુ લેવાને પશુ પ્રસંગ કદાચીત આવશે તાપણુ મહારૂ હ્રદય બિલકુલ ડગમગનાર નથીજ પણુ, હ્રદયેશ ! પિતૃકાર્યની સિમાપ્તિ થઇ કે તુરતજ આપની દશા તેજ મહારી દશા ! આપ સ્વર્ગમાં તે હું પણ ત્યાંજ ! પિતૃરૂખમાં છૂટવા પછી તુરતજ પતિશ્યુમાં અંધાપા ને તદર્થેજ પ્રાધ્યાપણ કરવુ ધૃતિ કર્તવ્ય ગારશે. પ્રાણ ! વધુ શું કહું ! પણ નહિં ! લલિત ! તું શૂર, ધૈર્યશીલ, યુદ્ધ કુશળ, પ્રેમાળ છે ! જા. હવે પ્રણય પ્ર લાપ ન કરતાં રજપુતાણીને ઉચીત એવુ ક કર. જા. ગ્માકાશવાસી પિતૃદેવતાએ ! મહાર’ મનક્ષલ્યુભર્ વિકારવશ થઈને કર્તવ્ય પમ્મુખ થયું, તે બદલ ક્ષમા કરા ! હવે ક્ષગુલર પણ વિશ્રાંતિ ન લેતાં મહારી રજ અદા કરવામાંજ તન-મન-ધન સમર્પણું કરૂ હૂ ને તેજ કાર્યં હવે આરભુ પૂ. ૢપાતાળમા~ાર્થનાધમિ. પ્રભુ હાય કર. ગંભિર નિશા કાળમાં અછતના શબ્દો પ્રતતીત થયા.
*
*
*
"C
*
ܕ
ખાલ
પથિકને શિતળ
પાતાનું આરક્ત મુખકમળ ઉંચુ કરી તેજસ્વી કિરણ વડે સ્થિરચર પદા મૅને પ્રકાશીત કરવા લાગ્યા. પ્રાતઃકાલના મંદમંદ પણુ સુવાસિત પવન કરી દેતા હતા. રાજમંદિર પર કરી રહેલ વિજયધ્વજા જાણે ખીજાઓને આમંત્રણુ કી હાય તેમ મદભરી માનીનીની માફક ડેલતી હતી. મીઠા સુથી વાગી રહેલાં વાઘેવાજા આ અને ગડગડી રહેલાં ચેાધડીયાંથી સૈાના મસ્તિ ડેાલી રહ્યાં છે. આવા રમ્ય પ્રસ ંગે ચિતેડ નિવાસી પ્રજા-વર્ગ, અમલદારે –સામતાને બાળવૃદ્ધ તમામ પ્રાત:કમ ત્વરાથી આટૅાપીને રાજદરબાર તરફ જવા લાગ્યા. ફાંકડા રાજપુત સ્વારે વાંકડીયા વાળપર ટેડી પાઘડીયેા ટેકવીને, તીખી તલવારા રમાડતા રમાડતા, ને પાતાના માનીતા ઘેડલાએ નચાવતા નચાવતા જાણે પરણવાજ ન જતા હાય તેમ આન ંદભેર રાજદરબાર તરફ ચાલ્યા જતા હતા. સર્વ દક્ષાર મંડપ સ્વીકાર ભરાઇ ગયે હતે. વિંટળાઈ વળેલા સામાના મધ્ય ભાગમાં, બહુ મુલ્ય સિ ંહાસનપર અસરરાય નિર્વિકાર મુદ્રાએ અધવદ્દન રાખીને બેઠા હતા. બેઉ બાજુએ રાજકુમાર તેર્જામંત તથા કુમારી લલિતા નાના નાના સિદ્ધાસનપર બેઠાં હતાં. તેમનાં આતુર મુખપર ઉત્સુકતા દ્રશ્ય થતી હતી. કવચધારી, વીરયુવક સુંદર અળસિંહું તખ્ત નજદીક સાભિ માન રિમતભયે મુખડે ઉભા હતા. તેનુ કે વિલક્ષણૢ રાજ તેજ એઈ સર્વ સભાસદે મા - કિત મુદ્રાથી તેના તરફ્ નૈઇ રહ્યા હતા. વૃદ્ધ વૃદ્ધ વીરેાને કઇક અસ્પષ્ટ--પૂર્વ સ્મૃતિ જામૃત થતી હતી. બધી સભામાં, અત્યારે શાંતિનુ નિષ્કંટક સામ્રાજ્ય વતુ હતુ. વૃદ્ધ રાણા અમ રરાયની સચિત મુખમુદ્રા તરફ્ સવની નજર ઠરી રહી હતી. દરખારી નિયમાનુસાર રાખે સના મુજરા સ્વિકાર્યો, ને હવે કષ્ણુ ચમત્કારીક બનાવ બનવાનો હાય તેમ દરેક દરબારી ઉત્સુકતાપૂર્વક રાહુ એવા લાગ્યા. એટલામાં રાષ્ટ્રા અમરરાય ગંભિરતા પૂર્વક
માલવા લાગ્યા
“ સર્વ સામત, સરદાર, પ્રધાન, ને પ્રજાજને ! આજ માટી રાજવંતી થનાર
| SR No. | 522040 |
| Book Title | Buddhiprabha 1912 07 SrNo 04 |
| Original Sutra Author | N/A |
| Author | Adhyatma Gyan Prasarak Mandal |
| Publisher | Adhyatma Gyan Prasarak Mandal |
| Publication Year | 1912 |
| Total Pages | 32 |
| Language | Gujarati |
| Classification | Magazine, India_Buddhiprabha, & India |
| File Size | 554 KB |