________________
सिरिवीरजिणथुई अणंतुवगारगो वीरजिणीसरो (रइयारो-आयरियसिरिविजयकत्थूरसूरिणो)
सुकयट्ठो वि जगप्पहु !, जम्हा जं विहरसे महीमज्झे । तं अनुवयारटुं, अरिहंताण हि पउत्तीओ ॥१॥ तत्ताणं कसाएहिं, वाणी गोसीसचंदणसरिच्छा । रेहइ जिणिंद ! तुम्हं, जगजंतुगणाण अभयदया ॥२॥ आसव्वसंवरं जं, चित्तं तुम्हेच्चयं जगहियगरं । देवाणुत्तर-संजमि-संसयविच्छेयणसमत्थं ॥३॥ केवलनाणस्स कहं, महिमा तव मिज्जए जिणिंदवर ! संकंतो जहि लोगो, आयंसे पडिकिइ विवेह ॥४॥ भीमे महासमुद्दे, मज्जंताणमिह भवियजंतूणं ।। निच्छिद्दा सुहकट्ठा, नावायइ तुम्ह आणा हि ॥५॥ मोहनरिंदमहागय-कुंभविदारणखमा हि देवेस ! । तुव पायपउमसेवा, भयवं सीहव्व छज्जेइ ॥६॥ कामगवी-चिंतामणि-कप्पतरुअहिगपहावसंजुत्तो । तुं च्चिय नाहेमि अहं, मणाइरेगफलदायार ! ॥७॥ तहवि जगजीवसुहयर !, विहेहि विहियायरं पसण्णयरं । चरणसरोए लीणं, जिणेस ! मे माणसं रत्तं ॥८॥ इत्थं विन्नाणसूरिस्स, सीसकत्थूरसूरिणो । मम वीरजिणे भत्ती, होज्जा सिवसुहप्पया ॥॥
४१
