________________
मई २०११
ते केहवी
—
सोल शृंगार सज्या, बीजा काम तज्यां । हाथनी रुडी, बिहुं बांहे खलके चूडी । लघु लाघवीनी कला, जेणे मन कीधा मोकला । चित्तनी उदार, हाथनी घणुं दातार ।
धसमसती आवी, जिमनाराने मन भावी ।
हिवे जे प्रीसे ते कहे छे
काव्य : केलां-खांड-खजूर - साकरघणी - नारिंग- जंभीरडां
आंबा-चींभड-तूरदालिसुरहं गोकं प्रधानं घ्रतं । लाडू-लावण-लापसी ललवती, चारोलियं भेलितं, श्रीसिद्धार्थमहानरेन्द्रभुवने भुङ्क्ते जनः स्वेच्छया ॥१॥
अर्थ : हिवे पहिली फलहुली प्रीसे सहुनां हीयां हीसे ।
६१
पाकां आंबानी कातली, ते बूरा खांडस्युं भरी ने वली पातली । पाकां भलां केलां, ते वली खांडस्युं कीधां भेलां ।
सखरा करणां, ते वली पीलां वरणां ।
नीला नारंगा, रंगे दीसता सुरंगा ।
पाकी नीली राएणि, प्रीसी भली भारणि ।
वली आपे दाडिमनी कली, जे खातां पोहोचे मनरली । निमजां ने अखोड, जिमतां पहोचे मनकोड । द्राखने बदाम, केई कागदी केई स्याम । सिलेमी खारिक ने खजूर, ते प्रीस्यां भरपूर । नालीयरनी गिरी, मालवी गुलसुं भरी । लींबू खाटा ने मीठां, एहवां तो कहीइं न दीठां । चारोली ने पिस्तां, सहुको जिमे हस्तां ।
वली सेलडी ने सदाफल, ते पिण प्रीस्यां परिघल । हिवे पकवान आणे, ते केहवां वखाणे ।
घेवर, गुंदवडां, पतासां, साकरीयाचिणा, साबूडी (णी), जलेबी, मुरकी, हेसमी, अमृती, घारडी, मेसूय, पेढा, दहिथरां, खूरमां, मोतीचूर, फीणा, वरसोलां,
