________________
(७३) कोई एक मठमां त्रण तापसो आव्या अने लांबो समय रह्या. एक वार एक तापस राते ऊठ्यो त्यारे तेणे ऊंचे जोयुं तो आकाश घनघोर बनेलुं हतुं, अने अंदर वीजळीना झबकारा थता हता. तेणे पोताना बंने साथीओने उठाडीने आकाश देखाडतां कडं, 'अरे ! जुओ तो ! स्वर्गमां आग लागी लागे छे. एटले ज आ धुमाडो अने भडका देखाय छे.' एटले बीजो बोल्यो, 'ना, एवं नथी, आ तो ठंडीथी थीजी गयेलो सूरज काळी कंथा आमतेम हलावतो जोई रह्यो छे के हजी पण सवार थयुं छे के नथी थयुं ?' एटले त्रीजो बोल्यो, 'नहीं नहीं, मने तो एम लागे छे के स्वर्गना देवो दैत्यना उत्पातथी भारे दुःखी छे अने तेथी इंद्र होमाग्नि प्रगटावीने शांतिकर्म करी रह्या छे.' पछी कोईकने पूछीने तेमणे जाण्युं के ए तो काळां वादळ छे अने अंदरथी वीजळी झबके छ !
६. अज्ञान ढांक्युं न रहे
मलधारी राजशेखरसूरिकृत 'विनोदकथा-संग्रह'नी ७६मी कथा (पृ. ६४ क६५ ख)नो अनुवाद नीचे प्रमाणे छे :
कपिलवर्धन नगरमा रहेतो मलयकेतु तद्दन अभण अने बोलवामां छीछरो हतो. ते बाजुना वेलापुरमा परण्यो हतो. एक वार ते पत्नीने लई आववा सासरे गयो. त्यां तेनो स्नान विलेपन भोजन वगेरे वडे सत्कार करायो. तेने पांच साळा हता, जे संगीतना जाणकार हता. तेमनी बहेन तो तेमनाथी पण विशेष संगीतनिपुण हती. बे दिवस पछी साळाओए अंदरोअंदर मंत्रणा करी, 'आपणा बनेवी रागने ओळखी शके छे के नहीं तेनी परीक्षा करीए. काले आपणे पंचमराग गाईशं.' तेमनी बेहने आ सांभळ्यु. तेणे पोताना पतिने जणाव्यु, 'काले आ लोको पंचमराग गाशे. तुं सावधान रहीने तने पूछे त्यारे ए नाम आपजे-नहीं तो तारी ठेकडी करशे'. बीजे दिवसे पंचमराग गातां साळाओए पूछ्युं, त्यारे बनेवीए ते पंचमराग होवानुं का. संगीतसभा ऊठी गई, त्यारे साळाओए थोडे दर जई अंदरोअंदर वात करी, 'आपणे कयो राग गावाना छीए ते बहेन सांभळी गई अने तेणे आपणा बनेवीने चेतवी दीधो. पण काले आपणे धन्याश्रीराग गाई| अने बहेनने आनी जाण न होवाथी ताशिरो थशे.'
ते प्रमाणे वळते दिवसे धन्याश्रीराग गातां साळाओए बनेवीने पूछयु, 'हो ।
Jain Education International
For Private & Personal Use Only
www.jainelibrary.org
