________________
१००
सुदर्शनचरितम् स्मराग्निज्वलिता गाढं प्रलपन्ती यथा तथा । निद्रासनादिभिर्मुक्ता कामिना क्वास्ति चेतना ।। ७१ ।। सादशों तां समालोक्य कामबाणेः समाकुलाम् । प्रोवाच पण्डिता धाया कि ते जाति सुते बद ।। ७२ ।। महिषी धात्रिका प्राह स्ववार्ती चित्तसस्थिताम् । रतिः सुदर्शनेनामा यदि स्याम्मे च जीवितम् ।। ७३ ।। लज्जादिकं परित्यज्य राशी कामातरा जगौ । सर्व पापप्रदं वाक्यं कामिनां क्व विवेकिता ।। ७४ ।। तं निशम्य पुन: प्राह पण्डिता पापभीरता। कर्णी पिधाय हस्ताभ्यां स्वशिरो धूनती मुहुः ।। ७५ ।। शृणु त्वं देवि वक्ष्येऽयं तावद्धर्मो यशः सुखम् । यावच्चित्ते भवेन्नित्यं शीलरत्नं जगद्धितम् ।। ७६ ।। स्त्रियश्चापि विशेषेण शोभन्ते शीलमण्डिताः। अन्यथा विषवल्लयों रूपायैः संयुता अपि ।। ७७ ॥ कामाकुलाः स्त्रियः पापा नैव पश्यन्ति किंचन । कार्याकार्ये यथान्धोऽपि पापतो विकलाशयः ।। ७८ ।। स्वेच्छया कार्यमाधातूं विरुद्धं योषितां भवेत् । यथामृतमहादेवी कुब्जकासक्तमानसा ।। ७९ ॥ पति समातृकं हत्वा संप्राप्ता नरकक्षितिम् । तथा ते कथमुत्पन्ना कुबुद्धिः पापपाकतः ।। ८० ।। सुखी दुःखी कुरूपी च निधनो धनवानपि । पित्रा दत्तो बरो योऽसौ स सेव्यः कुलयोषिताम् ।। ८१ 11 भर्ता ते भूपतिर्मान्यो रूपादिगुणसंचयः । तस्य किं क्रियते देवि वञ्चनं पापकारणम् ।। ८२ ।। भद्रं न चिन्तितं भद्रे त्वयेदं कर्म निन्दितम् । तस्मात्स्वकुलरक्षार्थ स्वचित्तं त्वं वशीकुरु ।। ८३ ।। तथा त्वं स्मर भो पुत्रि सुशीलाः सारयोषितः । तीर्थेशां जननी सीताबन्दनाद्रौपदीमुखाः॥ ८४ ॥
