________________
रबि जाओ खयरो, ता कीस चएसि नहु नेहं ? ॥ ९६ ॥ तो संसारियमोहं, चइतु नेहं करेसु जिणधम्मे । इय विधुतारा टूर्य, जाइवरणं मल्ल ॥ ९७ ॥ तत्तो संवेगमहारसेण संपोसिऊण सुहझाणं । सो उम्मूलइ सहसा | किलेसजालं व सिरकेसे ॥ ९८ ॥ अह तचलणविलग्गो, सो साहइ नियपयंपियं तुमए । पाल्तीए भयवह ! पडिउबयारो कओ मज्झ ॥ ९९ ॥ इय खयरो भणिऊणं, सम्मं गहिउं जिदिपवज्जं । तवखवियसयलकम्मो, संपत्तो सासयं ठाणं ॥ १०० ॥ मयणावलीवि अज्जा, परिपालिय केवलस्स पज्जायं । पक्खालियकम्ममला, सिवसुहसिरिसोक्खमाषन्ना ॥ १०१ ॥ सुमईए चरियं सुणे - मेवं दुगंलं सययं चए ह । काऊण सम्मत्तसुनिमलतं, जहा सिवे वाससुहं लदेह ॥ १०२ ॥ जुगुप्सायां शुभमतीकथा । तृतीयं विचिकित्सास्खरूपमुक्त्वा चतुर्थे मिध्यादृष्टिप्रशंसालक्षणं दोषं गाथातृतीयपादेनाह,
गुणकित्तणं पसंसा |
व्याख्या -- गुणानां - ज्ञानादीनां कीर्त्तनम् - उच्चारणं प्रशंसा - श्लाघा अर्थापत्त्या मिथ्याध्यामिति, सा च द्विधासर्वविषया देशविषया च, तत्र सर्वविषया- सर्वाण्यपि कपिलादिदर्शनानि युक्तियुक्तानीति माध्यस्थ्येन स्तुतिः, देशविषया तु इदमेव बुद्धवचनं साङ्ख्यकणादादिवचनं वा तत्त्वमिति रूपा स्तुतिः । अथ उभयथाऽपीयं सम्यक्त्वदूष| णमिति गाथातृतीयपादार्थः । भावार्थस्तु भीमकुमारदृष्टान्तादवसेयः, स चायम् —
